Frederic Coopman

Structuur

2012-01-29T22:34:00.000+01:00

Mannen maken plannen. De komende periode zal dit voor velen onder de fietsers wel het geval zijn, of zijn de plannen reeds gemaakt.

Ik ben ook een aantal puzzelstukjes in elkaar aan het passen. Werk, privé, fiets, familie,... het één is niet te ontwijken, het andere zal wat meer moeten wijken, ook in 2012.

Wel maak ik andere plannen, om voor mezelf voldoening te halen uit mijn programma. Ik voel opnieuw de structuur, die ik zo graag heb. Kalender, schema, materiaal, kortom ... zekerheden.

Ik kijk alvast uit naar een deelname in de Ötztaler 2012. Of tussendoor toch nog een Italiaans avontuur? Daar ben ik nog niet helemaal uit. In 2012 alvast op zoek naar de klim, waar ik destijds mijn bijnaam kreeg in het granfondowereldje: Frederico "Bahamontes" Coopman, ofte de Adelaar van Sleidinge.

http://cyclobenelux.com/nieuws/vercors-en-marcialongo-voorspel-is-geweest-op-naar-de-gf-ardennaise

Zijn en worden

2012-01-03T10:59:00.001+01:00

Zo, opnieuw een granfondojaartje achter de rug.

2011 was voor mij zo slecht niet: een vierde plaats in Marcia Longa (waar ik Corradini, Bertuola en de latere winnaar van Maratona dles Dolomites Giuseppe Sorrenti het nakijken gaf) en het behouden van een degelijke subtopplaats in de grotere granfondo's zoals La Marmotte, Maratona dles Dolomites en Ötztaler Radmarathon, met een sterker deelnemersveld.
Velen geven me de indruk dat ze vooral mijn valpartij in 3 Ballons en de dag voor de UWCT finale, respectievelijk tijdens de afdaling van de Hundsruck en op een kletsnatte brug ergens in Drongen, herinneren.
Ik geef toe dat mijn gedachten eerder ook veeleer naar deze laatste herinneringen gingen, maar eerder is eerder en nu is nu.

2012 wordt anders: op één of andere manier voel ik me rustiger. Een besef of relativeringsvermogen dat meer de kop opsteekt...of zoiets. Ik maak me minder druk, in van alles en nog wat.
Het is raar, maar het geeft me mentaal meer rust, zonder dat ik het minder druk heb. Of is het die "tram 3" die ik dichterbij voel en zie komen?
Ik voel alleszins de rust en ongedwongenheid die ik had in april: voor, tijdens en na Marcia Longa.

Het is iets als "zijn is gegeven, worden doe je zelf..."

Kerstforumtocht

2011-12-25T20:04:00.001+01:00

Gisteren naar jaarlijkse gewoonte de Kerstforumtocht van wielertoerist.be: de afgelopen twee jaar echt winter maar in 2011 geen spatje regen, geen vlokje wit. Integendeel, een stralend zonnetje in Oudenaarde.

Met een tiental rijders afgesproken in Zwijnaarde om toch nog wat extra kilometers in de benen te hebben en al een beetje opgewarmd te zijn vooraleer de Vlaamse Ardennen in te trekken. Bij aankomst in Oudenaarde al snel gezien dat veel mensen zich door het weer aangetrokken voelden: daar stond zeker een peloton van 70 man klaar.
Na een tiental kilometer, had ik al een gevoel dat het een niet al te snel ritje ging worden. Logisch als je weet dat de wegen in de Vlaamse Ardennen amper twee meter breed zijn en je ook aan de vooravond van Kerst gefrustreerde en minder vriendelijke autobestuurders tegenkomt. Na een eerste oponthoud (lekke band), heb ik aangegeven mijn eigen weg te gaan. Niet dat het gezelschap me tegenviel (integendeel), maar met zo'n grote groep is het niet evident rijden.
Dan maar met Edith richting Ronse, Elezelles, Deux-Acren om in Viane uit te komen. Op de weg richting Brakel brak één van mijn achterwpaken waardoor er een serieuze slag in mijn wiel kwam te zitten. Ik koos voor de veilige rechte weg richting Oudenaarde en van daaruit naar Zwijnaarde. Edith koos voor Zwijnaarde via Zwalm en Gavere.
Ondanks deze tegenvaller, toch nog blij dat ik bijna 125km heb kunnen fietsen. Het werd tijd dat er opnieuw wat schot in de zaak kwam.

Daar is 2012

2011-12-14T21:10:00.001+01:00

Amper twee weken scheiden ons van tweeduizend twaalf.

De voorbije weken is het weer uitzonderlijk geweest, als je dit vergelijkt met de winter in 2010.
Toch merk je dat de winter sowieso wat inspeelt op het humeur: verandering van spijs doet eten, zeker?
Ik ben wat meer gaan lopen, mijn mountainbike komt in het weekend standaard uit de garage en de racefiets staat wat meer aan de kant. De "racefietstijden" komen nog...

Afgelopen zondag ben ik een tweetal uur op de piste in Gent gaan rijden, voor het goede doel: Grinta! organiseerde dit voor "Music For Life". Ook een welgekomen afwisseling, waar ik dit jaar nog niet aan toegekomen was. Dit is eigenlijk te wijten aan het mooie herfst- en winterweer.

Doelstellingen heb ik mezelf nog niet gesteld...Eigenlijk heb ik de tijd nog niet gehad om daar over na te denken. Sowieso hoop ik (maar wie niet!) op meer van dit, leeftijdscategorie of niet ...

Change of plans

2011-11-26T22:24:00.003+01:00

Maratona dles Dolomites, Marmotte, Etape du Tour Part I en Etape du Tour Part II. Allemaal mogelijkheden, maar nog geen concreet plan.

Afgelopen dagen en weken zijn een aantal zaken al wat duidelijker geworden, waardoor mijn planning een pak onduidelijker werd.
Misschien meer richting Italië tijdens de vakanties? Of toch al een meerdaagse meepikken? Ik weet het voorlopig nog niet.

Tijd brengt raad, wordt me gezegd. Helaas heb ik weinig geduld, zoals ik eerder schreef. Stilstaan is achteruitgaan. Dus vooruit met die fiets!

Geduld

2011-11-13T20:25:00.000+01:00

Ik ben erg ongeduldig: als ik vind dat iets niet snel genoeg gaat, wil ik de touwtjes in handen nemen en komt dit misschien nogal pusherig over.
Mensen zie (dat vermoed ik toch) ik dan denken: "doe jij nu maar jouw ding/job, wij doen de onze wel". Ik vind het zelf soms ook een vervelende eigenschap, maar dit ben ik nu éénmaal. Ik zou niet graag met mezelf samen moeten werken.
Ik kan me ook enerveren wanneer ik mensen dingen zie doen, waarvan ik denk dat ik het sneller/beter kan. Ik probeer mezelf dan wel in te tomen, maar het is sterker dan mezelf.

Kortom: ik heb er soms veel moeite mee om zaken te moeten zien, die ik zelf anders zie. Gelukkig is er ook een maar. Ik kan me best vinden in andere ideeën, zolang er gezegd en aangegeven wordt waarom iets of iemand mijn idee niet ideaal vindt. Flexibiliteit is geen probleem, op voorwaarde dat "overleg" aan de orde is.

Ik voel bij mezelf dat er verandering op komst is. Ik ben er klaar voor...

Koersen en verstoppertje spelen

2011-11-07T06:03:00.003+01:00

Afgelopen weken had ik weinig zin om de weg te laten voor het veld. Maar eens die MTB onder mijn achterwerk verdween, had ik er onmiddellijk zin in.

Lekker optrekken na de bochten; evenwichtsoefeningen op singletracks; intervallen plaatsen, jezelf wat laten inlopen en net voor de aansluiting er opnieuw vandoor knallen (met af en toe een welgemeende middelvinger achter mij). Het deert me niet, want ik zie het niet.

Net als vorige jaren, werd met onze lokale club het "enduroprincipe" van onder het stof gehaald: heen en terug naar de plaats van afspraak en ter plaatse een tocht (lees: tussen 45 en 55km koers).
Het is en blijft het prachtig weer, waardoor ook onze mountainbikes en crossers weinig te lijden hebben.
Over het algemeen beschik ik over de beste conditie, ook al moet ik het opnemen tegen de 29' crossers. Enkele weken geleden sloot een nobele granfondobekende aan om mee te "enduro-en": daarmee eindigde voorlopig ook mijn "koninkrijk". Maar daar ben ik hélemaal niet rouwig om. Ook nu moet ik alles uit de kast halen om bij te blijven en wordt er een bijkomende trainingsprikkel gevraagd. Vergis je niet, daarvoor hoefde ik het ook niet rustig aan te doen hoor!

Weg of veldwegen: koers it is!

Verstoppen: één van mijn mindere kwaliteiten. Hier wel perfect uitgevoerd!

Want eerlijk gezegd: wat is er leuker dan ook in de winter af en toe alles uit de kast te moeten halen. Iets waar je tijdens het granfondoseizoen op kickt. Iets waar je je voldoening uit kan halen, seizoen na seizoen, om steeds beter te (willen) worden. Of hoe je tijdens het "off-season", je "raceskills" verder kan ontwikkelen: demarreren, positie kiezen en zoeken, verstoppertje spelen...in het veld.

Runner

2011-10-21T21:29:00.002+02:00

Na het fietsseizoen, wat voor mij eindigde op 18/09, heb ik een tweetal weken relatieve rust genomen. Daarna opnieuw wat gaan lopen wanneer ik zin had, maar fietsen was er even niet bij.
Afgelopen twee weekends de MTB van stal gehaald en al mooie tocht in Mol gereden, en afgelopen weekend wat sprintjes maken in de bossen in en om Sinaai.

Wat ik vervelend vond, was dat ik geen referentie had (lees: cijfertjes onderweg en/of achteraf) om te weten hoe het me verging. Geen fietscomputertje op de MTB aangezien mijn Forerunner het begeven had afgelopen jaar. Daar kon ik al mijn loop- en MTB trainingen op bekijken.
De koe bij de hoorns gevat en een nieuwe aangekocht: nu kan ik tenminste zien hoe ver ik loop aan welke hartslag en in welke tijd. Zonder veel rekening te houden met het resultaat en het "moeten" presteren.

Gisteren wel wat gefrustreerd toen ik op mijn schermpje aflas dat ik net geen 7 gelopen had op 43 min. Gelukkig stond het scherm op Angelsaksische waarden stond en het dus 7 mijl was.

Dus eigenlijk wel pittige cijfers gezien: 9,23km op 42min57sec, ofte 4min39sec/km. Stukken beter dan mijn gemiddeldes van 11km/u van vorig jaar. Nu bijna 2km/u sneller, met 12,9km/u gemiddeld.
Maar was ook te zien aan mijn gemiddelde hartslag: 152bpm. Of ben ik gewoon uitgerust? Neen dus...winterconditie met logische hogere hartslagen.

Het witte doek

2011-10-18T22:56:00.001+02:00

Afgelopen weekend richting Utrecht afgezakt voor de grootste fietsbeurs in de Benelux. Partner van deze beurs, en tevens onze sponsor, Veltec Benelux, was opnieuw uitdrukkelijk in beeld.

Dit jaar meer gezweet onder de broeierige lampen van de verschillende fietsmerken: we mochten volop aan de bak op de virtuele trainer van Cyclops. Het was zeker geen straf: ik kon tenminste wat trainen op dit dagje uit ...

Daarnaast ruim aandacht voor Wilier Veltec Team Granfondo: letterlijk op het grote (witte) doek!

Forumtocht wielertoerist.be

2011-10-10T21:56:00.000+02:00

Afgelopen zaterdag afgezakt naar Oudenaarde voor de forumtocht van wielertoerist.be. En zowaar geen enkele druppel regen gezien onderweg. Dit moeten zowat de enige 110 kilometer in België, of beter in de Benelux geweest zijn, waar het droog bleef.
Ondanks de slechte weersvoorspellingen her en der, een goede 40 (of waren het er nog meer?) renners op post.
Uit alle uithoeken van België kwamen ze om het seizoen nog wat meer af te sluiten.

Blij dat ik present tekende, zodat ik mezelf verplichte minstens 3 uur op de fiets door te brengen en ondertussen nog wat herinneren kon ophalen met fiets(con)collega's.

2011: het jaar van de val

2011-09-28T09:14:00.003+02:00

2011 was een met momenten onstuimig jaar, met valpartijen tot gevolg.
Mijn bevestiging in Maratona en Ötztaler stemmen me gunstig. Na een mislukt WK, toch mooi kunnen afsluiten in Verviers (La Christophe Brandt) tussen een pak EzC.

Volgend jaar een aantal fouten aanpakken: ik weet waar te vermijden fouten gemaakt zijn, die soms nadelig bleken voor mijn resultaten.
Volgend jaar met een nieuwe trainer en entourage, zorgen dat ik mezelf nog beter laat opvolgen. Soms denk je goed te handelen, maar zijn externe, niet team gerelateerde personen echt nodig om je in te tomen, bij te sturen,...
Nu zelf even bepalen wanneer ik wil fietsen, wat toeren met de mountainbike en misschien wel een strandrace meepikken.

Daarnaast doelen bepalen en omgeving bepalen. Met andere woorden: 2012 voorbereiden.

De laatste gevoelige plaatjes granfondoseizoen 2011

2011-09-24T22:25:00.001+02:00

De laatste dagen verschenen een pak foto's van La Christophe Brandt. Hieronder een link naar wat "BV'ers" (Bekende Veltec'ers).
https://picasaweb.google.com/frederic.coopman08/LaChristopheBrandt?authuser=0&authkey=Gv1sRgCIjtouW7pffo1QE&feat=directlink

Daarnaast ook nog een filmpje teruggevonden in de buurt van Remouchamps, naar de beklimming van La Petite Redoute.
http://youtu.be/lPV3OW96sX8

La Christophe Brandt

2011-09-21T20:50:00.002+02:00

Afgelopen zondag de laatste granfondo van 2011 gereden. Na een volledige week zonder fiets, uitgezonderd van het uurtje op zaterdag, met weinig stress en ambitie aan de start. Het leek voor mij echt wel een "fin de saison" wedstrijd.
Mijn rechterknie had op zaterdag weinig tegengewerkt, waardoor ik wel veel "goesting" had in deze 130 kilometer. Vanaf de eerste helling, net na de geneutraliseerde zone, het volle pond geven en wat op kop sleuren. Niet direct om de koploper (Kristof Wielfaert) terug te halen, maar gewoon omdat ik er zin in had.

Foto: www.cyclobenelux.com

En eigenlijk ging het nog verbazend goed, alhoewel ik besefte dat een week inactiviteit nefast zou zijn op het einde van een snelle wedstrijd. Op de tweede helling van de dag reed ik op kop door een koeienvla (noem het gewoon "koeienstront") maar merkte dit eigenlijk niet. Daardoor had ik ook niet door dat een half peloton achter mij tegen de vlakte ging in deze koeienvla!
Een afscheiding van een twintigtal renners was een feit. Gas geven en blijven geven, zo lang mogelijk volgen. En met toch vrij veel kopwerk...samen met Grinta! Bart Van Damme, Bruno Timperman en Kristof Wielfaert. Maar nogmaals, ik had er zin in en wou gewoon fietsen.

Op "La Petite Redoute" kwam de definitieve afscheiding, en moest ik de rol lossen. Rond kilometer 95 van de 130. Van daar bleven eerst zes, daarna acht renners voorop, met mezelf en twee andere renners op een kleine minuut.

Een tiental kilometer voor het einde, haalden we nog een renner uit de kopgroep bij. Maar toen waren een zestal renners ruim drie minuten voorop aan het strijden voor de overwinning.
In de sprint, moest ik in één iemand mijn meerdere bekennen en werd op die manier negende. Tussen tal van EzC renners die toch meer ingesteld staan op explosiviteit, toch wel tevreden.
Rekening houdend met de aanpassing die nodig is, na een voorbereiding voor de Ötztaler, om meer explosiviteit tentoon te stellen, merkte ik dat ik de aanpassing van lange klimmen naar korte explosiviteit niet echt meer heb kunnen maken.

Foto: www.cyclobenelux.com

Achteraf nog wat nagepraat met fietskennissen. Het seizoen is nu echt gedaan wat betreft granfondo's. Tijd om wat na te denken over afgelopen jaar en wat ik al dan niet wil in 2012.

De finale

2011-09-14T12:49:00.000+02:00

Op de UWCT finale in Stavelot reed ik, zoals hieronder te lezen viel, een anoniem WK.
Mede door een val een dag voor de finale, een reservefiets die ik amper aangeraakt had in 2011 en een zeer dikke en vooral pijnlijke rechterknie, kwam ik niet verder dan een 20e plaats in mijn categorie.
Na de beklimming van de Anciènne Barrière, ontplofte de wedstrijd. Ik zag een groot peloton wegrijden en wist dat het over en uit was.
Daarna vooral gereden om te finishen, en op het einde toch nog proberen wat te "intervallen". Op de Aisomont (4,5km - Wanne) nog een laatste keer goed doorrijden om tenslotte op de Stockeu nog iet of wat power te leveren. Daarmee rustiger kunnen dalen richting finish.

Hierbij een aantal foto's genomen op de Stockeu, waar ik mijn groepje achterliet.

Eigen schuld, dikke bult

2011-09-12T21:25:00.003+02:00

Wat valt er nog te zeggen?
Hoeveel keer heeft de nuchterheid afgelopen zaterdag mijn dag verknald? Vorige jaren zou ik het hoofd laten hangen hebben. Nu overwon realisme. Echt verknald was mijn zaterdag dus niet, enkel de teleurstelling in het "zijn". De klok terugdraaien lukte toch niet meer.

Of hoe het begon...
Zaterdag nog een laatste training afwerken in de Vlaamse Ardennen, met zeer goede benen en dito wattages. Ook Edith zag ik makkelijk peddelen. Bij het oversteken van de laatste brug met kasseien, wou ik toch nog even doortrekken. Geen slim plan, achteraf gezien. De snelheid was te groot in de bocht, waar de kasseien nog vochtig waren. Een zware schuiver tot gevolg. Van 45 naar 0 in 3 luttele seconden. Letterlijk kasseibrand op de rechterzijde, gebroken pad en rechtershifter afgebroken. Daar ging mijn WK op in de regen.

Maar toch...
Zondag 13.30u start van het WK in Stavelot. Afgezakt met de Concorde reservefiets die sinds de winter niet meer van de rollen gekomen was. Zaterdag snel afstellingen van Wilier even afgestemd, en de pijn verbeten op weg naar Stavelot.
Bij aankomst regen, en nog meer regen. Na de smak een dag eerder, het signaal om sowieso niet te starten. Rond 12.50u was de regen zo goed als verdwenen en overwon het "fietsinstinct"....ik start en zie wel wat het wordt. Sowieso voorzichtig dalen, nam ik me voor.
Als snel werd duidelijk dat de pijn en sporen van een val altijd iets achterlaten in het lichaam. Ik zou een anoniem WK rijden, maar vooral uitrijden. Na de eerste passage (70km) wou ik ophouden, maar opnieuw overwon het "fietsinstinct" en vond ik het jammer om niet nog een klein uurtje verder te rijden om de 107km te volmaken.

Het jaar van de val
Ik zal nooit weten hoe het geweest was met mijn vertrouwde Wilier, zonder val, zonder pijn, ...
Net zoals 3 Ballons, Gran Fondo Eddy Merckx, GF du Mont Blanc, waar ik afgelopen jaar ten val kwam of er de gevolgen van droeg.
Wat ik wel weet is dat het fietsen gewoon een passie blijft en daar sommige zaken gewoon ondergeschikt aan zijn. Iedereen fietst met zijn eigen ambities en helaas lagen mijn ambities zondag gezien de omstandigheden een stuk lager. Maar onderweg heb ik evenveel genoten!

Geen hooggespannen ambitie, maar een blik op het gebeuren

Ötztaler Radmarathon 2011: de verwachtingen ingelost?

2011-09-01T22:32:00.004+02:00

Zo rond 19 augustus reisden Edith ik enkele dagen vroeger af naar Sölden. Dit om een tegoedbon op te maken in een "poepsjiek" viersterrenhotel.

Echter, ik had enkele andere zorgen aan mijn hoofd: enkele dagen eerder was ik via een bloedonderzoek te weten gekomen dat mijn "oververmoeidheidsgevoel" van de afgelopen weken echt wel geen subjectief gevoel was. Een aantal belangrijke factoren die een rol spelen in het herstel en het tegengaan van vermoeidheid, liepen mank. Dit ten gevolge van te weinig rust na de eerste seizoenshelft om degelijk op te bouwen naar de Ötztaler.
Het was dus meer dan nodig dat ik wat herstel nam met de rest van het gezelschap op ongeveer 3058 meter hoogte de dagen voorafgaand aan de Ötztaler!

Boven op de Gaislachkogel zonnen en niks doen, al dan niet met compressie

Wanneer ik de tijden vergelijk, zie ik weinig verschillen met vorig jaar. De Brenner ging stuk trager, vandaar ook tragere eindtijd. Daarnaast was ik na de finish totaal niet stuk. Daarom wel degelijk een bevestiging na vorig jaar.

Kühtai ging makkelijk, Brenner was traag maar geen reden tot paniek. Op de Jaufen ontplofte het opnieuw. In tegenstelling tot 2010 had ik me voorgenomen om mee te gaan op de Jaufen, verzuring of niet. Toch liet ik na een eerste versnelling alles wat lopen, tot maximaal 30 seconden.
Ik nam me voor om het gat opnieuw toe te rijden, maar ik zag opnieuw een versnelling van Bertuola en wist dat mijn kans om terug te komen verkeken was.
Ik plaatste me in de afdaling achter ex-prof Gerrit Glomser, en die daalde als een gek. Ik keek op toen ik na de afdaling, net voor de Timmelsjoch, opnieuw in het spoor van teamgenoot Michel Snel en een viertal kwam. Uiteindelijk en net zoals vorig jaar nog een aantal renners voorbijgereden op de Timmelsjoch, maar zowel Michel als een tweetal renners van dat groepje moeten laten rijden.
In de laatste 7 kilometer van de Timmelsjoch wat gegokt om minder kopwerk te moeten doen, maar toch met krampgevoel in de benen de Mautstelle beklommen. Kramp wat uit dijen geklopt omwille van gebrek aan extra bidon in warmere weer. Eigen schuld...
De afdaling en het iets vlakkere deel richting Zwieselstein vol op kop tegen de wind in, om in de laatste hectometers een eindspurt uit de benen te persen. Dit om toch maar niet nog één plaats meer te verliezen.

Beklimming Kühtai

In het team algemene tevredenheid met een derde opeenvolgende overwinning van Edith en 3 renners in de top 20. Al zie ik hier en daar al reacties alsof deze Ötztaler een tegenvaller geweest zou zijn voor Wilier Veltec!?
Zijn we niet snel verwend geweest, vraag ik me dan af? Velen zien enkel het niet-winnen, ik zie zowel winnen als een pak puike prestaties...

Een klein beetje sterven

2011-08-15T21:41:00.003+02:00

Afgelopen weekend richting Vogezen gereden met de auto om een weekend te trainen bij ploegmaat Michel Snel (http://www.sportherberg.com/), samen met Edith. Judith en Dirk sloten zaterdag en zondag aan, om zich respectievelijk voor Ötztaler Radmarathon en Claude Criquelion voor te bereiden.
Lekker mooi weer, in tegenstelling tot België. Wat voor prachtige zichten maar vooral mooie trainingen op en over de "Ballonnen" zorgde.

Op zaterdag een 200+ training, goed voor bijna de Ötztalertijd. Op zondag een aantal pittige hellingen, waaronder Col de Morbieux, met stukken tot 16%.
Boven vonden we het volgende grafzerk ter herinnering. Alle respect voor deze dappere gesneuvelden. Maar ook daar stierven we een klein beetje, weliswaar op de fiets.

Mind, body and soul

2011-08-04T23:52:00.000+02:00

Je moet ze niet alle vijf in de bovenkamer op een rij hebben. Er zijn genoeg uitspraken die zeggen dat een gezonde geest, ook een gezonde lichamelijke uitstraling geeft.
Daarom is het belangrijk om alles 100% in orde te hebben. Dit heb ik ook ervaren na mijn val in 3 Ballons. Osteopathie bracht duidelijkheid. Ik leerde dat specifiek trainen vooruitgang biedt. Maar vooral dat een lichaam dat in balans is, nog zoveel meer rust geeft. De bekendste uitspraak is wel "mens sana in corpore sano" (dixit Juvenalis).
Ik las onlangs een mooie quote van mijn osteopaat, die deze op zijn beurt bij Buddha haalde: "To keep the body in good health is a duty. Otherwise, we shall not be able to keep our mind strong and clear".

Of hoe je mentaal sterk moet staan om alles wat over je heen komt, te kunnen weerstaan.

Samoëns 22/07-01/08

2011-08-01T18:34:00.000+02:00

Zo, net geen twee weken na de dubbel Marmotte-Dolomieten, weinig tijd gehad om me opnieuw aan te passen aan het professionele leven. Want na nauwelijks één week werken, opnieuw de nodige dagen vakantie opgenomen om me een nieuwe omgeving eigen te maken en er te trainen: de buurt van de Mont Blanc, meer bepaald Samoëns.

Elf dagen achtereenvolgens op de fiets gereden, een nieuw absoluut record. Er zijn alleszins héél wat hoogtemeters onder onze voeten door gegaan en op dag 9 kregen we de magische Mont Blanc te zien!

Foto: Oege Hiddema

Afgelopen weekend kwam Didier Boumans (Veltec Community) even langs om drie dagen volle bak met ons mee te trainen. Dit leverde een mooie plaatje op boven op Col de Joux Plane.

Morgen opnieuw richting België voor de laatste rechte lijn richting nieuwe "vakantie", met de Ötztaler Radmarathon als afsluiter op 28/08/2011. Ho un sogno!

Maratona du Mont Blanc

2011-07-25T07:48:00.002+02:00

Wat doet een granfondorenner op vakantie? In mijn geval: trainen, fietsen en mooie bergen uitkiezen. We waren uitgenodigd even een weekje langs te komen bij Geert om wat te trainen in Samoëns. Een aanbod dat Edith en ik niet afsloegen. Zeker omdat deze regio onbekend terrein is voor ons met Joux de Plane, Avoriaz, Morzine, Col de Ramas, Colombière, Mont Blanc,... in de buurt. Ook Oege zakte af vanuit Groningen om samen met Transalp teamgenoot Geert de Ötztalervoorbereiding in te zetten.
Na deze plannen, zochten we uit als er toevallig ook geen granfondo op het programma stond op het einde van deze trainingsweek. Kwestie van een mooi sluitstuk te hebben. We zitten tenslotte op een boogscheut van Zwitserland en Italië. Helaas, niks in de buurt op het einde van de stageweek, MAAR wel in het begin! De keuze was snel gemaakt! Hoe vaak kom je hier in de buurt om te trainen en kan je ondertussen ook een granfondo in deze mooie omgeving meepikken....Ik dacht het wel!
En zo stonden Edith en ik zondagochtend aan de start van de 1e editie van de Maratona du Mont Blanc (http://www.maratonadumontblanc.com/).

Slechts 105km en 2600 hm, maar wel met de slotklim San Carlo vanuit Morgex. 11km gradueel afzien, als je het plaatje goed bekijkt.

Na een geneutraliseerde start(afdaling) werden we "losgelaten", dus ik op z'n Italiaans onmiddellijk weg. Niemand die onmiddellijk volgde, dus even wat publiciteit genomen op foto en beeld. Het was tenslotte ook maar een trainingswedstrijd, want na twee weken zo goed als geen fiets aangeraakt te hebben, waren mijn verwachtingen ook niet echt hoog. Eens de eerste klim begon, merkte ik al snel dat er nog werk aan de winkel is richting Ötztaler, want die Italianen gingen er snel vandoor. Boven op de top, kwam de opsplitsing voor medio en gran fondo, waardoor ik circa 5e positie reed. Een tiental granfondorijders hadden blijkbaar d e mediofondo gekozen. In de afdaling was ik één van de betere dalers, maar één renner daalde nog sneller. Ik wou zo snel mogelijk dichterbij komen en nam eigenlijk te veel risico om goed te zijn. Net voor een bocht remde in later af als hem, maar helaas was deze "blinde" bocht héél scherp. Ik kon niet meer tijdig bijremmen en belande in het decor. Niet de eerste keer dit seizoen. Even materiaal controleren, even lijf en lede controleren, maar geen echte schade. Ik was een beetje kwaad op mezelf omdat ik onnodig risico genomen had in een trainingsgranfondo, en besefte dat ik de rest van de trainingsweek op het spel gezet kon hebben. Ik besliste verder rustig af te dalen en kwam in een groepje van vier terecht. Een heuvelend tussenstuk was het voorsmaakje voor de slotklim. Omwille van mijn val, had ik daarna eigenlijk wat onder mijn niveau gereden en kon ik op deze slotklim in de eerste meters al wegrijden van mijn groepje. Of waren het allemaal rasklimmers, die deze onregelmatige San Carlo minder goed verteerden? Vooral het stukje (tussen kilometer 2 en 3) van een paar honderd meter aan 15% was vrij zwaar met 39-25. Op de top raapte ik de snellere daler van eerder op de dag op, en na een slotafdaling van 7km versloeg ik hem in de sprint.
Uiteindelijk verscheen ik niet onmiddellijk in de uitslag: mijn chip bleek niet te werken, net als deze van Edith! Na veel vijven en zessen, mijn tijd op de Joule getoond (3u49m20s). Aangezien ik het nummer van de andere renner die ik klopte in de sprint niet meer wist, werd een compromis gemaakt en werd ik rond de tijd van 3u51m geplaatst. Goed voor een 13e scratch. Ik vermoed dat ik anders 12e scratch was, met mijn "Joule-tijd".

Maar echt veel maakte het mij niet uit. In mijn leeftijdscategorie had ik een drietal minuten achterstand op de eerste en genoeg voorsprong op de derde.
Het enige wat me nu nog rest, is goed doortrainen richting Ötztaler Radmarathon.

Sluitstuk seizoen deel 1: Maratona dles Dolomites

2011-07-15T22:14:00.025+02:00

Zo, een week na de Italiaanse week al een beetje bijgekomen en alles al wat laten bezinken. De eerste seizoenshelft zit er op. Het volgende deel bestaat voornamelijk uit Ötztaler Radmarathon en WK in Stavelot, maar daarnaast meer dan waarschijnlijk ook nog La Christophe Brandt.
Maar first things first: een evaluatie van de eerste seizoenshelft. Mijn resultaten zijn op de rechterzijde van mijn blog te zien, maar één ding blijft bij mij hangen: na mijn val in Les 3 Ballons heb ik in geen enkele daaropvolgende granfondo een 100% bevredigend gevoel gehad in mijn benen. Is die val een beetje het kantelmoment gebleken, of was ik misschien te vroeg in vorm en heb ik mijn superconditie niet meer teruggekregen na mijn vierde plaats in een sterkbezette Marcia Longa? Net omwille van die val in Les 3 Ballons, zal ik het nooit te weten komen.

Even drie weken in de tijd terugkeren, met mijn vertrek richting Alpen één week voor La Marmotte. Een beetje moegewerkt (surprise!), veel gerust en nog één lange training gedaan op de Glandon en Alpe d'Huez. Ik was klaar voor La Marmotte, maar op de Glandon voelde ik al dat het niet mijn dag zou worden. Mijn benen deden niet wat ik in mijn hoofd had en ik was genoodzaakt om aan te klampen. Het leek alsof het extra beetje energie wat een renner nodig heeft voor een goede prestatie, er gewoon niet meer was. Redenen en excuses genoeg om te zoeken, maar daar begin ik niet aan. De prestatie op zich (19e zonder geneutraliseerde afdaling Glandon) was niet goed genoeg in vergelijking met wat ik vooropgesteld had. Ik ga er van uit dat mijn prestatie een paar plaatsen beter geweest zou zijn indien de organisatie het volledige rondje zou klokken, maar laat ik daar maar geen tijd en energie aan verspillen. Mijn mening omtrent Sportcommunicationevenementen is bij vele mensen al genoeg ter ore gekomen.
Ik kon wel op het podium in mijn leeftijdscategorie, maar dat kon me het eerste moment wat gestolen worden. Uiteindelijk wel gelukkig op het podium, want blij heelhuids de finish bereikt te hebben, een winnaar en winnares in het Wilier Veltec Team en toch ook eens op het podium in La Marmotte.

De dag na La Marmotte een lange doorreis naar Corvara om een volledige week uit te rusten met het oog op Maratona dles Dolomites. Insiders wisten dat ik daar beter wilde en zou presteren, want daar voel ik me beter thuis.
Afgelopen mei hadden we met een aantal Veltec'ers afgesproken een weekje te stationeren in San Cassiano, aan de voet van de Valporola. Dit met het oog op de Maratona 2011 editie. Op training al even het volledige rondje gefietst, met een meer dan behoorlijke eindtijd en klimtijd op Giau. Daarom met vrij veel vertrouwen naar 10 juli uitgekeken. Maar opnieuw het zelfde liedje: aanklampen op de Pordoi en de benen doen niet dat extraatje wat je wel verwacht wanneer je in superconditie zou zijn. Op de Sella toch beter in het ritme gekomen en de achterstand bij de tweede passage op de Campalongo kunnen beperken. Richting vallei en St-Lucia met 4 Italianen beginnen rond rijden (of beter: ik op kop, want ze herkenden me uit Marcia Longa en gaven aan dat ik veel "dikkere" benen had om goed tempo te rijden) tot ik het stilaan beu werd en bij de beklimming van St-Lucia wegreed. Net als in Les 3 Ballons (waar ik vanaf de Servance alleen richting finish reed) begon vandaag een eenzame rit richting finish. Op de Giau nog een tweetal renners voorbijgereden, maar geen van hen kon aanpikken en dan maar verder op de Falzarego en Valporola. Uiteindelijk een mooie 13e plaats en 4e in mijn leeftijdcategorie in 4u56m42s. Mijn doel was tweeledig: 4u57m of minder rijden en top 15 in gedachten. Mooie afsluiter van een eerste granfondoluik.

La Marmotte 2011 in het kort

2011-07-03T22:45:00.000+02:00

Om een goede 174km kort samen te vatten: een lijdensweg. Het begon met een snelle klim op de Glandon, waar ik me al niet echt goed voelde: af en toe staand klimmen met een klein ongemak in het hoofd of de maag. De afdaling mee met de kopgroep, waarvan ploegmaat Michel samen met een tweetal andere renners aan de haal ging en aansloot bij de ene koploper. Op de Télégraphe schudde Bert Dekker aan de boom waarbij ik mezelf het voornaamste slachtoffer vond. Vanaf dan eigenlijk op mijn eentje tot boven op de Galibier, de afdaling van de Lautaret (met filmmaker Fons Moors in het wiel), de vlakke weg richting Bourg d'Oisans en Alpe d'Huez. Maar steeds bleef geen goed gevoel overheersen, ook niet na de aankomst.

Volgens mijn Powertab Joule een tijd van 6u27m22s, maar aangezien de organisatie het zo nodig vindt om de afdaling van de Glandon uit de race te "knippen" wegens veiligheidsoverwegingen??, een tijd van 6u05m28s ofte een 20e plaats. Gisteren was dit nog een 19e plaats. Ik mocht wel het podium op in de leeftijdcategorie -29 jaar.

Enfin, 19e of 20e, maakt mij niet veel uit. Nu nog een week tot Maratona dles Dolomites.

Afzien in Hoei

2011-06-22T21:53:00.000+02:00

Op de website http://www.cyclobenelux.com/ nog een foto teruggevonden van mijn laatste meters in de GFEM: afzien vooraleer te beginnen aan de twee steile bochten. Het lijkt bijna op mountainbiken: zo ver mogelijk je gewicht naar voren proberen brengen!

Gran Fondo Eddy Merckx 2011

2011-06-21T22:38:00.004+02:00

Hey, schrijf je niks als je weinig te zeggen hebt over je sportieve prestaties? Huh? Van waar die gedachte?
Neen, afgelopen weken was ik gewoon te druk bezig met een aantal professionele dingen: het voorbereiden van een aantal actiepunten/-plannen en een daaraan gekoppelde presentatie om een promotie af te dwingen. Na vandaag, een geslaagde zet! Nu is de "druk" er even af, maar het blijft op professioneel gebied een drukke periode.
Daarnaast ook nog de val van 3 Ballons goed verteren: makkelijker gezegd dan gedaan. Had de GFEM geen kwalificatiewedstrijd geweest voor het WK granfondorijden, dan had ik toch twee keer nagedacht om deel te nemen. Mijn onderbeen was relatief genezen (enkel nog dikke korsten), maar mijn linker bovenbeen was één en al miserie: een wonde die maar langzaam geneest wegens te weinig contact met de buitenlucht. En onbeschermd laten is ook geen optie, want dat creëert wrijvingen op mijn jeans. Enfin: een open wonde is geen pretje om met te rijden. Daarom ook weinig verwachtingen qua klassering en voor mij enkel de noodzaak om een toegangsbewijs te verkrijgen voor Stavelot in september.
Het koersverloop hoeft weinig uitleg: een omvangrijke kopgroep die op de eerste helling wegrijdt, veel renners die naar het "grote" Veltecblok kijken. Maar wij hadden ook een renner mee (Dirk), dus waarom per se rijden? Bij de eerste bevoorradingspost zien we Dirk naast het Veltec teambusje lijkbleek zitten. Op dat moment wisten we nog van niks, maar achteraf bleek onze teamcoördinator Dirk uit koers gehaald te hebben omwille van de val van zijn vriendin Judith. Op die manier konden beiden snel naar het hospitaal om Judith bij te staan. Daar zat dan ook de reden dat wij de rest van de GFEM op ons Veltecbusje zaten te wachten.
Ondertussen was het verschil zodanig opgelopen dat het nut om eigen krachten te verspillen, ten voordele van een omvangrijk peloton in ons wiel, nihil was. Vandaar ook mijn 26e plaats en veel Veltecrenners tussen plaats 18 en 50.
Ondertussen is Judith aan de beterhand en kunnen we ons focussen op de komende weken, met de Franse Alpen en de Italiaans Dolomieten voor ons.

Volledig koersrelaas

2011-06-13T19:39:00.004+02:00

Hier de link naar een volledig relaas van afgelopen zaterdag: http://cyclobenelux.com/

Kopgroep Col du Bramont (Bron: facebook David Polveroni)

Afzien op de Planche des Belles Filles met gehavende linkerzijde (Bron: Cyclobenelux.com)

Na de val

2011-06-13T18:48:00.000+02:00

Daags na mijn 3 Ballons, met héél veel pijn opgestaan om opnieuw te gaan trainen. Edith en ik hadden namelijk besloten op zondag in de Vogezen te blijven voor een lange duurtraining. We konden natuurlijk ook naar huis rijden, maar daar had Edith niks aan en daarmee zouden mijn wonden, na de val zaterdag, er niet soepeler op worden.
We kregen drie andere "Ballon'ers" mee, met Vincent Duval, Geert Plancke en "Ballonnenspecialist" Michel Snel. Na minder dan 5u en ongeveer 136km kwamen we terug aan bij het hotel, waar we afscheid namen van onze compagnons. Zij keerden huiswaarts en ik kroop terug op bed om de wonden te laten helen.
Na het uitlezen van mijn bestanden van de afgelopen dagen, merkte ik op dat ik onafgebroken op de fiets gezeten heb sinds 2 juni. Dit dus tot zondag 12 juni, ofte 11 dagen. Normaal gezien weet ik perfect mijn gegevens up-to-date te houden, maar afgelopen weken waren redelijk "wisselvallig" qua werkuren waardoor ik sowieso het gevoel had tijd te kort te komen.
Daarom vandaag besloten, na de terugreis, gewoon even niks te doen buiten koffers uitpakken, fiets opnieuw monteren, wat websites afschuimen en hier een update plaatsen.
Maar eigenlijk bovenal elke minuut naar mijn bovenbeen staren om na te gaan als de wonde op mijn bovenbeen nu NOG niet bedekt was met dat hoopvolle korstje! Tot dan, is fietsen echt niet leuk en scheurt de wonde telkens open....en weg snelle genezing dus!
Enfin, ik heb nog enkele dagen en hopelijk kan ik eerstdaags ook nog snel langs de osteopaat om mijn rug, schouder en nek terug in orde te brengen.

3 Ballons

2011-06-11T19:10:00.000+02:00

Vandaag mijn tweede 3 Ballons, en uiteindelijk gemengde gevoelens. Na de afdaling van de Servance met een drietal andere renners weggereden en een vijftigtal kilometer voorop kunnen blijven. Daarna is iedereen terug ingelopen en samengebleven tot op de Hunsrück. De laatste hectometers wat moeilijkheden gekregen, wat ik in de afdaling wel zou goedmaken. Maar dat draaide anders uit. Ik zette na een bocht te heftig kracht op mijn pedalen en schoof onderuit. Een smak tegen de grond en gans mijn linkerflank getoucheerd, broek gescheurd en vooral veel frustraties met bijkomende kernachtige woorden.
Ik kon voor de voet van de Ballon d'Alsace opnieuw aansluiten, maar mentaal had ik toch wel een tik gekregen. Alsace op eigen tempo naar boven, wat de brandende pijn was toch wel aan het komen op mijn linkeronder- en linkerbovenbeen.
Maar wat rest je dan nog?: 40 kilometer richting Planche des Belles Filles op een glooiend parcours. In mijn eentje een tijdrit gekregen en net voor de voet van de Planche opnieuw een groepje van zes ingehaald. Maar al snel was duidelijk dat ik te veel krachten gebruikt had en ik moest onmiddellijk iedereen laten gaan.
Uiteindelijk 12e geworden, maar een dubbel gevoel blijft overheersen.
Michel Snel won bij de mannen en Edith Vanden Brande bij de dames. Met andere woorden: twee keer Wilier Veltec aan het feest.

Volgende week proberen een WK selectie afdwingen in de GFEM.

De Italiaanse droom

2011-05-31T23:40:00.002+02:00

Zaterdag 21 mei vertrokken we richting San Cassiano, waar de Maratona dles Dolomites ook langskomt begin juli. Ideale plaats voor een weekje verkennen en onszelf afpeigeren. Want dat was het, met vele uren en een massa's hoogtemeters. Daarnaast voor mezelf ook twee dagen na elkaar op training een vermogenstest op de Giau, waarna ik mijn fysieke grenzen opnieuw leerde kennen!
Met wat minder goede benen de laatste dagen van de stage afgewerkt, met als afsluiter de GF Marcia Longa in Predazzo. Deze was het eerste anderhalf uur echt wel zwaar harken met de trainingsweek in de benen, maar uiteindelijk een meer dan goed resultaat behaald. Net naast het podium en na de eerste teleurstelling, toch de relativering. Dit aangezien ik met deze zware week in de benen, regelmatig aan de "rekker" hing in deze granfondo, maar toch steeds terugvocht. Met het gekende resultaat: http://services.datasport.com/2011/velo/marcialonga/RANG095.pdf
Een nuchtere analyse leert me dat ik even snel gestart was als de winnaar (start-klim Lavazé), wat tijd verloren heb op het middenstuk (Lavazé-San Pellegrino) en de allersnelste was in het laatste deel van het parcours (San Pellegrino tot finish).

Nu nog wat doorhalen en vooral rusten, vooraleer de zware juni-julimaand echt begint.

Trainingsweek San Cassiano & Marcia Longa: Powered by ....

2011-05-30T20:58:00.002+02:00

Na een zware trainingsweek in San Cassiano, aan de voet van de Valporola, hebben Veltec'ers Edith, Frederic en Geert Plancke als trainingsafsluiter de granfondo Marcia Longa gereden.
Edith versloeg het zo goed als voltallige Italiaanse vrouwenpeloton en ikzelf verraste met een 4e plaats...Teleurgesteld omdat ik de sprint om de derde plaats op één kilometer van het einde verloor door op verkeerde Italianen te focussen. Maar absoluut tevreden om nabij Kairelis te eindigen en vooral voor Bertuola (winnaar 2010) en supergranfondorenner Corradini.
Geert Plancke eindigde mooi 32e en stond op het podium in zijn leeftijdscategorie.

Meer verhalen en foto's volgen later...

Laatste terugblik Ronde Van Vlaanderen 2011

2011-05-17T20:41:00.002+02:00

Wat moet dat betekenen, zo midden mei? Een terugblik op de Ronde Van Vlaanderen? Jawel! Niet een weergave van de dag zelf (die heb ik al neergeschreven), maar wel een stukje over een symbolische gift na het volledig rijden van de Ronde Van Vlaanderen.
Dimitri Jongeneel kwam op de eerste teamtraining na de RVV 2011, met de Veltec Community, met een cadeautje af voor Edith en mezelf. Blijkbaar is het in zijn fietskring de normaalste zaak van de wereld om de wielertoeristen die volledig de Ronde rijden, een kleine attentie te geven.
Zo ook mochten wij deze ontvangen, waarvoor nogmaals dank!

Ze zijn nog niet uit de verpakking geweest, behalve voor deze "fotoshoot". Maar ze gaan zeker wel mee in de fietstas het komende seizoen. Wanneer precies ik ze rond mijn enkels pas, beslis ik pas de ochtend zelf. Even kijken waar ze me geluk opleveren! Sowieso zijn ze al gereserveerd voor de RVV 2012, in het geval van mooi weer natuurlijk!

En om alle communautaire vraagtekens te weerleggen: deze kousen hebben absoluut niks te maken met mijn politieke voorkeur...Integendeel! ;-)

Preview Marcia Longa

2011-05-12T09:28:00.000+02:00

Een woord waar velen al héél lang met bezig zijn, zeker in 2011...opbouw!
De eerste echte granfondo die in de buurt doorgaat, is GF Ardennais of voor sommigen 3 Ballons.
Met het doorbreken van onze jaarlijkse trip naar de Alpen om nog een laatste keer serieuze hoogtemeters te doen, hebben we, met Marcia Longa, een alternatieve granfondo in Italië uitgekozen. Dit betekent dat ik op 29 mei onmiddellijk tegen de "grote" jongens aan de bak kan. Met Corradini en Kairelis zeker en vast al twee "Ötztaler-kleppers" aan de start.

In eerste instantie had ik een verwaarloosbaar nummer gekregen met 1476 op om en bij de 2100 deelnemers. Maar tot mijn grote tevredenheid zag ik vandaag het volgende leuke bericht op de site dat ik in het eerste startvak toegelaten ben.

Ik kijk er alvast naar uit. Want waar kan je het beste wedstrijdritme op doen dan in het granfondoland bij uitstek. Meedoen voor winst zit er niet in, maar ik zal snel weten waar ik sta na deze Marcia Longa.
Daarna wat rusten en opnieuw werken want een 40-uren week laat ook niet op zich wachten. Met een zeer drukke maand juni op vooral professioneel, maar ook fietsgebied.

Stilstaan en nadenken

2011-05-09T19:13:00.000+02:00

Vandaag een ganse dag meeting gehad en geen communicatie gehoord, gezien, bekeken. Tot ik deze avond iets voor zessen in mijn wagen stapte op weg naar huis. Ik stond gelukkig in de file toen mijn wereld even bleef stilstaan: "Wielrenner Wouter Weylandt overleden in derde rit Giro", klonk het op de radio. What the f**k, dit kan niet waar zijn.
Helaas is de realiteit bikkelhard en is er geen weg terug. Op zo'n momenten blijf je natuurlijk ook stilstaan dat je dezelfde risico's ondergaat en neemt tijdens granfondo's. Het klink misschien hard, maar eigenlijk mag je daar niet te lang bij blijven stilstaan.
Dit neemt niet weg dat ik in een diepe rouwstemming ben en weinig zin heb om vandaag te vertrekken met de fiets. Zaterdag 30 april fietste ik nog samen met Weylandt mee met het Scheldepeloton, en dan vandaag....pffff, onwezenlijk!
Toch zal de fiets er voor zorgen dat ik mijn hoofd wat kan ledigen. Wij zijn toeschouwers, maar zovelen zijn direct betrokken en daarom gaan mijn gedachten uit naar de directe(re) omgeving.

La Magnifique est fantastique

2011-05-08T16:22:00.003+02:00

Gisteren voor de derde keer present in Rochefort voor La Magnifique. In tegenstelling tot vorige jaren, wel massaal veel volk. Vorige keren waren er regendruppels die mensen hadden afgeschrikt.
La Magnifique was tot 2002 een echte granfondo en wat mij betreft één van de zwaardere, op basis van mijn bevindingen de afgelopen jaren. Toch moet ik er eerlijk gezegd aan toevoegen dat ook ik de afgelopen twee jaar nog geen enkele keer de volledige afstand (180km, 3570hm) volmaakt had. Twee jaar geleden was ik nog geen echt fietsende doorzetter en liet ik me nog afschrikken door wat regendruppels. Vorig jaar was ik wat te snel van start gegaan en bekocht ik het later die dag.
Derde keer, goede keer zeker? Met het weer had ik alleszins geen excuus!
Ik ging van start met Edith en enkele Veltec Comunity-leden (Geert, Michael en Vincent). Aan de eerste bevoorrading stond een lange rij waterzoekende wielerfanaten, maar wij kregen een privé-bevoorrading van de Leierenners die een busje bij hadden. Daarbij ook een bekend gezicht: Frederic Glorieux. Vanaf dan hebben we zo goed als de rest van de rit samen gereden.
Een geslaagde trainingsdag in goed en snel gezelschap. Geen superzware hellingen op zich. Maar door het groot aantal hoogtemeters onderweg, wel een superzware monsterrit!

Hierbij nog wat output uit de Cyclops Joule, met het hoogteprofiel.

Eifeltraining

2011-05-02T18:40:00.004+02:00

Vandaag met Didier Boumans en Edith vanuit Gulpen vertrokken voor een rondje naar de Eifel. Een streek die voor mij wat ver ligt, maar zeker de moeite waard om

een paar uurtjes in de wagen te vertoeven.

Na het intervalritje vandaag, hadden de benen blijkbaar wat moeite om op gang te komen. Maar bij één van de slotklimmen, naar het Drielandenpunt, kon ik toch met een degelijk gevoel naar huis fietsen.

Werkelijk voor herhaling vatbaar en een kleine 170 kilometer.

Of wat het verwijderen van een aantal spacers al niet teweeg kan brengen, toch?

Trainingskoersje

2011-04-30T13:24:00.004+02:00

Vandaag even naar het Scheldepeloton gereden om wat te "intervallen". Kwestie van de sleur te doorbreken en wat snelheid extra te trainen. Een 120 renners reden mee vanuit Zwijnaarde, met op kop Keisse, Weylandt, Van Hoovels, Van Landschoot en nog een niet nader geïdentificeerde Omega Pharma-boy.

De aanloop voor ons was een 18-tal kilometer, waar we aansloten met het peloton. Snel werd er wel degelijk gereden, want het intensieve rondje op zich was slechts 70km, gereden op 1u43min. Gemiddeld dus een kleine 40km/u. Alhoewel de eerste en dus ook laatste kilometers langs de Schelde aan een lekker tempo gereden werden.

Vandaag dus goed voor 130 kilometer met stevige intervallen. Ondertussen ook wat kunnen bijpraten met enkele wielertoerist.be renners en vooral uitkijkend naar de eerste granfondo in België

Kleine schets van een kleine 70km in de Vlaamse Ardennnen.

3 dagen Xhoffraix

2011-04-29T21:36:00.004+02:00

Vorig weekend, konden we het niet laten: op zaterdag LBL, samen met wat granfondofanaten.

Op zondag nogmaals op en rond het parcours van de echte profs en op maandag de verkenning van een nieuwe granfondo in België later op het seizoen.

Fijne dagen met enkele fietsvrienden van de Veltec Community. Mooi weer en mooie plaatjes gemaakt door renner, fotograaf, webmaster, en nog veel meer ....Mister O.H.

Perfecte uitvalsbasis op een boogscheut van Malmedy en Stavelot.

Afscheid van een vriend

2011-04-17T21:30:00.004+02:00

Gisteren kregen we het bezoek van onze teamcoördinator bij Wilier Veltec Team Granfondo. Niet zomaar een bezoek, maar de langverwachte komst van onze nieuwste....

Zaterdag nam ik dus afscheid van mijn BMC....

...en zondag vergezelde de Cento 1 SLR ons al richting Foreest, Varent, Haaghoek, Leberg, Muur van Geraardsbergen, Bosberg,...

Ook de nieuwste Cyclops Joule deed zijn werk zoals het hoort! Enkel de wielen moeten nog aangepast worden.

Enfin: mooie doop en onmiddellijk goedgekeurd op alle kaskes, kasseien en betonbanen! Het wordt een mooie lente...

Hartelijk bedankt!

Ronde Van Vlaanderen 2011: een gevoel

2011-04-08T21:39:00.006+02:00

De start in Brugge was nu niet echt perfect te noemen: 45 minuten wachten op een startnummer voor Edith, een ommetje van 20 kilometer nog voor de eerste bevoorrading (ik was ergens verkeerd gereden na een sanitaire stop). En geen peloton om me de eerste 80 kilometer in te nestelen na mijn sanitaire stop. Dit vooral omdat ik verkeerd gereden was.

Daarnaast twee kompanen die een aantal uur op ons stonden te wachten in Kruishoutem, na onze vertraging. Enfin...miserie troef.

Maar toen mochten we de Vlaamse Ardennen in. Geen onbekend terrein maar toch anders, zo één dag voor de profs.

De grote massa op het parcours was al verdwenen door onze late doorkomst en daardoor geen problemen om de Koppenberg, Taaienberg, Paterberg, Muur, Bosberg,... Dus zonder voet aan de grond te zetten, alle hellingen op.

De weergoden waren ons meer dan gunstig gezind en achteraf was er geen gedachte van: "ik heb deze Ronde nu één keer volledig gereden en nu dus nooit meer". Neen, blij dat ik als wielertoerist minstens één keer in mijn wielerleven deze 260 kilometer (door mijn ommetje iets meer :-p ) in de benen had.....en misschien volgend jaar opnieuw.

Als afsluiting een aantal mooie impressies en persoonlijke shots..

https://picasaweb.google.com/frederic.coopman08/RondeVanVlaanderen2011?authkey=Gv1sRgCIWIjPHj0-iukAE#

Rondegevoel

2011-04-07T22:44:00.002+02:00

Vandaag een pak mooie foto's ontvangen van de Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen.

Zoals ik ook reeds op facebook en Twitter schreef, volgen nog een aantal mooie momenten.

Maar hierbij toch al één moment...

Geduld

2011-04-05T20:57:00.001+02:00

Geduld is niet alleen een deugd, maar ook een kunst....http://www.veltec-granfondo.nl/

God in Frankrijk

2011-03-29T22:02:00.006+02:00

Wanneer ik aan God denk, denk ik aan Frank Vandenbroucke. Wanneer ik aan Frankrijk denk, denk ik aan, de voor mij geliefkoosde, Franse Alpen.

Vorige week (21 tot 27 maart) tekende ik opnieuw present voor de Wilier Veltec Team Granfondo stage aan de Ventoux.

Verblijfplaats Mazan: een stuk warmer dus dan de Alpen. Ideale trainingsomstandigheden een week lang. Zalig!

Tussendoor was er natuurlijk tijd voor wat rust en genieten van de zon.

Deze week leverde niet alleen gunstige trainingsmogelijkheden op, maar ook wat mentale rust en een aantal inzichten voor het komende granfondo seizoen. Tijd om te trainen, tijd om te rusten, tijd om te genieten en ook tijd om te denken.

Foto's: Oege Hiddema

Opbouw 2011

2011-03-25T19:04:00.002+01:00

Afgelopen week nieuwe teamkledij 2011 gekregen zodat we er ook weer goed voor staan in de granfondo's.Officiële foto's van mezelf kan ik jullie nog niet bieden... Maar we hebben nog tijd de komende maanden. Voor de eerste keer te bewonderen volgend weekend in de Ronde Van Vlaanderen...voor wielertoeristen natuurlijk!

Belga sport - Jean-Pierre Monseré. Voor altijd wereldkampioen

2011-03-21T17:51:00.000+01:00

Flandrien

2011-03-14T22:23:00.003+01:00

Eénmaal in je leven, moet je als Belg de Ronde Van Vlaanderen gereden hebben. Een understatement dat er bij menig wielerfanaat in getimmerd wordt. En daar ontsnap ook ik niet aan dit jaar.

Ik neem het woord "Flandrien" bewust niet in de mond. Dit om een politieke polemiek uit de weg te gaan, maar vooral omwille van het feit dat ik mezelf absoluut niet tot het "Flandrien" ras reken. Het mag dan wel mijn achtertuin en trainingsgebied zijn tussen november en maart, toch heb ik weinig affectie ten aanzien van de kasseien en de "kaskes".

Maar zoals eerder gezegd: in België, en Vlaanderen meer specifiek, ontsnap je als wielrenner/wielertoerist niet aan de vraag: "en, ejje de Ronde al ne kjee helemoale gereen?". Zaterdag 2 april 2011, 7.15u, is het zover. Inschrijving volledig in orde gebracht zodat excuus nummer één, "kzeun nie ingeschreevn", geen excuus meer is.

Afgelopen zondag nog een kleine 115 kilometer van het parcours gereden als training om toch maar weer iets beter voorbereid te zijn om wat ik minder leuk vind: kasseien, minder goede wegen, maar vooral nog meer kasseien. Dit laatste dacht ik althans toen ik als afsluiter van de training over de kasseien van Mater dokkerde.

Het wordt meer dan waarschijnlijk een onvergetelijke dag, maar ik laat voorlopig in het midden als dit uit plezier of eerder uit afzien voort zal komen. Eén ding hoop ik alvast: dat het droog blijft!

De dag erop zal ik nog meer kunnen inleven in de echte wedstrijd, op de bank voor de televisie.

Stijlbreuk

2011-03-10T21:44:00.000+01:00

Woensdag in extremis een namiddag verlof genomen. Het was de bedoeling een namiddag in onze tuin te werken. Of beter: meehelpen met mijn vader die keer op keer onze tuin in orde brengt aangezien wij steeds andere dingen vinden die belangrijker blijken te zijn (al is dit zeer subjectief!).Enfin: veel vijven en zessen later, zat ik deze namiddag in mijn achtertuin, mijn "andere achtertuin": de Vlaamse Ardennen. Namiddag tuinieren werd opgeschoven en daarmee kroop ik dan maar op de fiets.

Na de stage in Spanje, de eerste echte training in de Vlaamse Ardennen. Dit is opnieuw aanpassen en wat een verschil: Spanje, en Houffalize vorig weekend, waren langere minder steile hellingen. Maar hier: BANG! Kortere, krachtige klimmen van meer dan 10% op vele plaatsen. Zo waren onder andere de Foreest, Varent, Stenenberg, Berg ten Stene en Ladeuze vandaag de kwelgeesten. Kwam daar nog eens bij dat het trainingsschema dynamische kracht voorzag met RPM 65-70.

Wat een stijlbreuk! Zeker met het "Flandrienweer" (reegn, reegn, reegn) tijdens de training.

Veltecfamilie

2011-03-09T08:44:00.001+01:00

Onlangs verschenen een aantal nieuwe belevenissen op http://www.veltec-granfondo.nl

Fotomateriaal

2011-03-05T21:54:00.002+01:00

Hierbij de link naar een aantal foto's van afgelopen tien dagen Spanje (21/02/2011-01/03/2011)

https://picasaweb.google.com/frederic.coopman08/StageSpanjeFebruari2011?authkey=Gv1sRgCISivvTIg4LpjwE&feat=email#

Het niks

2011-03-04T21:27:00.002+01:00

In Spanje hebben we vele eenzame uren achter de rug. Eenzaam omwille van het feit dat de ongerepte uitgestrekte wegen, nauwelijks gebruikt worden door wagens. Ofwel zijn we gewoon te veel gewoon in België met al die wagens, dichte bebouwingen,...

Op een lange training met onder andere Veltec-collega Geert, hebben we op een gegeven moment op een vier meter brede "autostrade" 16 eenzame kilometers afgelegd en konden we een leuk treintje vormen.

A la playa

2011-03-01T21:23:00.003+01:00

Zo, we zijn weer thuis in ons Belgenlandje. Zaterdag 19 februari ging de eerste Granfondodag door in Valkenswaard. Van daaruit vertrokken we rechtstreeks richting Spanje, richting Benidorm, Costa Blanca.
Om tien uur ’s ochtends stonden we reeds in ons hotel en gelukkig was onze kamer reeds klaar. Hup, naar boven, fietskoffer open en knutselen. Omstreeks elf uur waren we opnieuw het hotel uit om wat los te rijden richting Calpe. Nog geen vijf kilometer ver en daar kregen we een kreet achter ons: hey, Fred en Ed! Veltec-aanverwanten vind je werkelijk overal. We vergezelden Geert richting Altea, waar hij huiswaarts keerde.

We spraken, bij de laatste veldrit op de Belgische TV, af de komende week contact te houden en een lange training samen te fietsen. Gedurende de week, kwamen we Geert meermaals tegen. Een aantal fietsvrienden uit België vergezellend in en om Port de Tudons, Col de Rates, Pinos,…

Maar wat me de afgelopen stage in Spanje bijblijft, is de zon…en zon, zon, zon. Heerlijk! Met de Granfondodag inbegrepen, tien dagen na elkaar fietsen zonder rustdag. Zwaar, maar ik verteer het blijkbaar toch nog iets beter als vroeger. Ik heb echt wel nood aan een echte rustdag, maar op stage ben je om te trainen. Deze stage vloog werkelijk voorbij, met elke dag koffie aan zee, zon en zee, een pak trainingsuren, een mooi aantal kilometer, maar vooral meer dan voldoende hoogtemeters.
Beelden volgen ...

11 of 12

2011-02-24T18:55:00.003+01:00

Vandaag tripje met op en af klim die verdacht op een bergpas leek. Ook de percentages waren overeenkomstig te noemen: Castell de Castells

Vallei van de Zuidleie

2011-02-14T20:10:00.004+01:00

Vandaag had ik eigenlijk een uur of twee op mijn rollen moeten zitten, maar mijn gedachten beslisten daar anders over. Een training buiten, dan maar bij ondergaande zon, om mijn hoofd wat leeg te maken en lekker uit te waaien.

Vroeger had ik mijn beste ideeën en formuleringen in bad, maar de fiets moet zeker niet onderdoen.

Op het programma stond twee uur dynamische kracht met 6 blokjes in slechts Z2. Grote plateau vooraan en kleinste tandje achteraan en 65-75 rpm duwen en trekken. Richting Beernem en de vallei van de Zuidleie, waar de weg ophield te bestaan. Dan maar omkeren en terug naar Sleidinge.

Toch wel een klein beetje een tijdritje tegen jezelf, al kan Z2 niet echt "diepgaan" noemen, wat voor een echte tijdrit wel nodig is.

70,11 km, 2u03min en 135bpm. Tot zover cijfers, aangezien ik al cijfers genoeg ontleed op het werk.

Wakke benen

2011-02-14T08:28:00.002+01:00

Afgelopen zaterdag met fietsvrienden de Vlaamse Ardennen ingetrokken voor de wekelijkse uurtjes. Had al van in het begin geen fris gevoel in de benen en op de hellingen werd dit alleen maar bevestigd.
Je hebt zo van die dagen, waarop het echt niet lukt en waar het gissen is naar de reden: vermoeidheid, ziek,...
Enfin: het werd dan maar doorzetten op karakter. Ik maak me er verder weinig zorgen om. Ik ben ook maar van vlees en bloed. En op training valt er weinig te winnen, alleen maar te verliezen.

Bahamontes

2011-02-05T20:58:00.003+01:00

Zo, mijn bijnaam is ook wereldkundig gemaakt.

Na 2010, ook in 2011, deze ambitieuze naam alle eer proberen aandoen.

Met dank aan Cyclobenelux:

http://cyclobenelux.com/nieuws/de-wilier-veltec-heren

Vreugde

2011-02-03T10:00:00.001+01:00

Vreugde op http://www.veltec-granfondo.nl/

Wennen is winnen

2011-01-29T21:49:00.003+01:00

Vandaag hellingen als Tiegem, Kluisberg, Kruisstraart, Muziekbos, Mont Ellezelles, La Houppe, Rovorst, Leberg en Korsele....in de pedalen.

Daarom eerst even pedalen nakijken voor vertrek!

Gemiezer

2011-01-23T15:38:00.004+01:00

Vorige week nog tropische januari-temperaturen van 10-12 graden. Afgelopen weekend de helft minder op zaterdag en op zondag amper 3°C met op beide dagen miezerregen.

Regenjasjes waren dus geen overbodige luxe aangezien die "flutregen" zo in de kleren kruipt en voor een zekere afkoeling zorgt.

Op zaterdag opnieuw lekker kunnen uitleven in de bossen met de mountainbike en de lokale clubgenoten en op zondag met Willier Veltec (team)genote Edith in de Vlaamse Ardennen en hun oplopende wegen...of wat daar van overblijft!

Daarna genieten van de veldrijders, die ook aan hun laatste weken bezig zijn. Nu maak ik met plezier tijd om vanuit mijn luie zetel naar de cross te kijken.

Mountainbikewedstrijd Adegem

2011-01-18T09:55:00.000+01:00

De titel zegt niet alles. De cijfers daarentegen...

Zoals vaak, probeer ik op zaterdag een intervaltraining te doen. En wat is er makkelijker om een intervaltraining te doen op de mountainbike. In de loop van de week, werd er op het forum van onze "Cycling en Mountainbikeclub Buddybikers Sleidinge" (http://www.buddybikers.net/) al hard van leer getrokken voor een mountainbike toertochtje (aka enduro) in Adegem.

Onze "endurobegeleider" Sokko won de mentale strijd op het forum, en dat had een aantal mensen op ideeën gebracht: gas geven op zaterdag en fysiek de strijd overdoen.

Natuurlijk is dit alles onder vrienden, en zo vertrokken we 's ochtends met de mountainbike vanuit Sleidinge richting Adegem (22km enkel), samen met een pak Buddybikers op mountainbikes en crossfietsen. De toertocht in de omgeving van het Drongengoed is de ideale "speelplaats" voor intervallen: dreven, modderstroken, bochtjes, hellende stroken,...

Bijkomende uitdaging: sneller rijden als de vrienden op crossers!

Na de tocht kregen we een pannenkoek voorgeschoteld en daarna, met een strakke tegenwind, huiswaarts op de mountainbike. Een bijkomende interval op zich!

Mens en machine worden één

2011-01-14T20:45:00.004+01:00

Zo, seizoen 2011 is volop in ontwikkeling. Net als Veltec Team Granfondo...

in 2011

Willier Veltec Team Granfondo

Met deze schitterende fiets als ondersteuning.

Meer op http://www.veltec-granfondo.nl/

Preview 2011

2011-01-09T15:40:00.002+01:00

We zijn ondertussen een goede week bezig in 2011, maar eigenlijk is er voor mij weinig nieuws onder de zon (of beter: "regen").
De eerstvolgende weken worden wel een stuk spannender, met een concrete invulling van mijn seizoen (of beter: "het" seizoen) en bijhorende leuke zaken.
Welk merk en type fiets, welke schoenen, welke wielen, welke onderdelen, welke kleuren, welke granfondo's, welke stages. Of blijft alles bij het oude?

Komende weken weet ik alles beter en definitief. Bloglezers dus ook...

Nieuwjaar is een stukje ...

2011-01-01T00:10:00.001+01:00

Nieuwjaar is een stukje van je leven afsluiten. Laten we voor het nieuwe jaar de lat zo hoog leggen dat we er vlot onderdoor kunnen!

Bored

2010-12-28T20:51:00.001+01:00

Ik dacht dat het er in 2009 hard en koud aan toe ging. Helaas, 2010 is van hetzelfde laken een broek, maar dan nog wat erger.
Moet er nog sneeuw zijn? Neen, meneer...meer als 17 sneeuwdagen is meer dan genoeg. Door de koude temperaturen verdwijnt die witte ellende ook niet echt snel.
Maar blijkbaar mag ik mezelf tot de "gelukkigen" (lees: minder ongelukkigen) rekenen en valt er sinds een week geen sneeuw meer bij. De temperaturen zijn zelfs positief, maar een dikke pak ellende smelt blijkbaar niet gauw.

Dan maar pisterijden en met de Powertab op de rollen aan de slag. Vorig jaar één grote frustratie, dit jaar mentaal de knop iets meer omgedraaid. Ik vermoed dat een correcte wattageregistratie hier voor iets tussenzit. Vorig jaar had ik namelijk mijn mountainbike op de rollen in plaats van de Concorde met Powertab, kwestie van laatstgenoemde niet te veel te verslijten. Maar je kan zo'n fiets toch niet laten hangen en hangen...
Al iets meer op de rollen gefietst dus en ondertussen bijna alle afleveringen van Bottom, 30 Rock en The Fast Show nogmaals bekeken, enkele films.... Maar gisteren ging het iets sneller voorbij door de laatavondveldrit in Diegem: een uurtje livestream meefietsen met Sven en Niels.

Er moet toch wel een maar zijn! Ik begin zo het stilaan moe te worden en mijn verstand kan ik nog moeilijk op nul plaatsen. De uren worden minuten en deze duren steeds langer. Het wordt echt wel tijd om opnieuw buiten te fietsen.

Een onaangename wind

2010-12-24T21:01:00.002+01:00

Vandaag geen "werkendag", maar in laatste instantie een dagje tussenuit geknepen. Iedereen denkt om last-minute cadeautjes te kopen. De mensen die me kennen, weten ... om te fietsen!
Donderdag rond een uur of negen 's avonds was ik op weg naar huis in, wederom, sneeuwomstandigheden. Daar gingen mijn mooie gedachten om op open wegen te rijden.
Deze ochtend bevestiging gekregen via sms van een werkende fietsvriend: "Frederic, prettige feesten, glad en veel prut op de weg". Een telefoon naar onze partner in crime Sokkoladezaak zorgde voor uitstel van onze ochtendrit in Nederland, waar de wegen WEL mooi open liggen en vooral OVERAL open liggen. Iets na de middag afgesproken om met de wagen naar mijn heimat af te zakken, op twintig luttele kilometer van Sleidinge...maar waar het wel sneeuwvrij gebleven was donderdagnacht!
Rond halfeen vertrokken we richting Aardenburg met een vreselijke wind op kop. Sokko had zijn crosser van stal gehaald en daar was ik niet tegenop gewassen met 26 inch. Gewoonweg uit het wiel geknald geweest toen ik even een frisse neus wou halen in plaats van in het wiel te blijven.
Eens Waterlandkerkje voorbij, kregen we de wind meer opzij en dit ging me toch wat beter af. Richting Cadzand-Bad terug naar België, waar we opnieuw ongestrooide sneeuwwegen tegemoet reden. Dan maar opnieuw naar Nederland, waar we via Draaibrug en Aardenburg richting start reden.
Toch blij dat ik de koude getrotseerd had, met nieuwe superdikke handschoenen die ik van Edith gekregen had en vandaag al meer dan zijn geld waard bleken te zijn. We kropen in Maldegem nog een koffiebar binnen en namen er de warme wafels maar bij. Maar wel zonder slagroom, maar toch bedankt!
Het waren winderige kilometers, maar voor mij vooral meer kilometers dan de meeste cadeaushoppers, werkmensen, koks en mede-koukleumen.

Beestenweer

2010-12-18T14:11:00.005+01:00

Afgelopen donderdag had ik een half dagje verlof en nam me voor om toch buiten te trainen, ondanks het feit dat ik smelt in koude en regen. Een paar druppels, maar geen grote hoeveelheden, dus ging ik maar aan de slag.

Tocht richting Terneuzen, Ijzendijke, Hoofdplaat...Holland in dus. Op het verste punt van mijn tocht, begint het toch niet te gieten zeker.

En met 2°C ECHT wel geen "Frederic weer". Gelukkig had ik nog een tweede paar dikke handschoenen mee, maar ook dat mocht niet echt baten. Omwisselen na anderhalf uur en nog twee uur nog eens. Maar dan had ik nog een uur te gaan met doordrongen handschoenen.

Uiteindelijk goed en wel thuis geraakt, maar onderweg heb ik echt wel op karakter moeten rijden.

Maar toch maakte ik me onderweg de bedenking hoe hard oorlogsveteranen niet afgezien moeten hebben in de oorlog: "afzien gelijk de beesten!"

De wereld draait door

2010-12-12T21:02:00.003+01:00

Zo, het is zondagavond. Het weekend zit er op en de werkweek begint bijna.
Onverwacht een zwaar fietsweekend achter de rug.
Zaterdag een uit de hand gelopen mountainbike-enduro (lees: wedstrijdje onder fietsvrienden).
Zondag had ik wat willen losrijden, maar met een pittig briesje, werden drie uur toch nog zwaarder als verwacht. 's Avonds nog een uurtje op de piste voorzien naar aanleiding van Grinta!'s "Cycling For Life": nog een paar sprintjes gemaakt, die eigenlijk overbodig waren. Maarja, ik voelde me nog wel goed na de zware wintertweedaagse.
Voor de mensen die denken dat ik niks anders doe als fietsen: zaterdag heb ik nog aan bankhangen gedaan met een veldrit en zondagnamiddag van hetzelfde ;-)
O ja, en nog wat familiebezoek en poetswerk in eigen huis, mocht ik niet vergeten. De wereld draaide gewoon verder, zoals deze morgen ook weer zal doen.

Cycling For Life

2010-12-10T19:48:00.003+01:00

Fietsen ten voordele van Music For Life. Een initiatief van Grinta! i.s.m. Bloso en Wielerbond Vlaanderen.
Van 18 tot en met 24 december organiseert Studio Brussel voor de vijfde keer ‘Music For Life’: een radiomarathon vanuit Het Glazen Huis (dit jaar op de Groenplaats in Antwerpen) waarbij luisteraars geld bieden om hun favoriete plaat op de radio te horen. Dit jaar vestigt ‘Music For Life’ de aandacht op het lot van de vele weeskinderen die hun moeder of vader hebben verloren aan AIDS. Met de tweede editie van ‘Cycling For Life’ op zondag 12 december kan je fietsen om het lot van deze kinderen te verbeteren!

Controle of bevoorrading

2010-12-08T22:42:00.005+01:00

Afgelopen zaterdag met de mountainbike een toertocht in Ertvelde gefietst. Ertvelde: thuis van Eddy Wally, maar vooral van Brouwerij Van Steenbergen (o.a. Augustijn).
Bij het doornemen van de foto's, enkele grappige plaatjes gevonden!

Bevoorrading halverwege, gelukkig zonder politiecontrole:

Daarna waren er nog 25 kilometer te gaan in de sneeuw:

Hierbij de link naar het volledige overzicht van de fotoreportage: http://picasaweb.google.com/mariechristine1966/HoutlandVttErtvelde#

Interesse om eens een tochtje te fietsen met ons tijdens de winter? Of voor de Nederlanders: zin om eens in België te proeven van een veldtoertochtje? Jullie weten ons wel te vinden zeker?

Alternatieven

2010-12-05T13:15:00.004+01:00

Vandaag is de dooi ingezet! Maar echt veel zin om in het smeltwater te fietsen, heb ik niet.

Daarom vroeg uit de veren, want tussen 8-10u is de piste open voor ons om wat rondjes te draaien.

Dat pistefietsen leek me saai en gevaarlijk en daarom stelde ik dat steeds uit. Maar vandaag geen ontkomen aan: ik zou die piste even opgaan. Er zullen er wel meer zijn die slechter fietsen als mij zeker?

Eerste ervaring: onwennig in de steile bochten.Maar eens snelheid gemaakt, was de angst snel weg en ging ik zonder schroom over de hoge (meestal voorgesteld als de gevreesde) blauwe lijn. Waarom zorgen maken? Genoeg snelheid nemen en dan is er geen enkel probleem.

De beginrondjes ervoer (tegenwoordig ervaarde!) ik als saai. Maar eens het spel van intervalletjes en snelheid begonnen was, vond ik het eigenlijk wel fijn. En trainingstechnisch (jawel, steeds in het achterhoofd) een goede afwisseling.

Salonrenner

2010-12-04T22:20:00.003+01:00

Vandaag met de mountainbike gaan fietsen op een lokale toertocht. Geen modder, geen overvloedige waterplassen, alleen maar sneeuw....en sneeuw. Ik ben geen modderduivel, geen waterbestendige rijder en zeker geen sneeuwman.
Of hoe iemand zijn lichaam zich aanpast aan de natuur: twee jaar geleden reed ik, door weer en wind in de Ardennen, ploeterend in de modder en vechtend tegen te wind, met de mountainbike rond. Nu zit ik uit te kijken naar de zon op mijn racefiets.
Deze ochtend werd ik toch maar lekker uit dromendland gehaald met een flink wit tapijt. Hups, "an die Arbeit", maar toch minder hinder van de koude als verwacht. Of kwam het door mijn innerlijke peptalk: "warm, warm, warm"? Ik paste me snel aan de technische ondergrond aan, maar dat bevalt me altijd wel: optrekken op gladde sneeuw, net niet of wel onderuit gaan in en na de bochten, het spel van core-stability of net wel, net niet verliezen tegen de zwaartekracht.
Twee uur en een kwart waren we onderweg, inclusief heenrit. Nu werd het tijd voor de terugrit, tot onze enduroman op het lumineuze idee kwam om nog een ommetje te maken in de bossen. Tja, plooien of niet?
Na ongeveer drie en een half uur waren we opnieuw thuis. Of waarom het handig is soms niet alleen te gaan trainen!

Nulla tenaci invia est via

2010-11-30T20:00:00.001+01:00

Deze week een nieuw stukje van mijn hand op http://www.veltec-granfondo.nl/

Investering

2010-11-29T13:16:00.004+01:00

Gisteren de eerste teamtraining van Veltec Team Granfondo, in de voorbereiding op 2011. Plaats van afspraak was de nieuwe Veltec showroom in Valkenswaard.
De sneeuw lieten we achter ons, want in Valkenswaard was het enkel koud. Gelukkig maar (hum!). Laat ons zeggen dat ik daar beter kan mee leven als sneeuw en regen, maar als ik er beter tegen kan...?!!

Onderweg pikte een man van 67 even aan om een babbeltje te slaan: zijn zoon had net een Cervélo gekocht bij Veltec en wou zijn tevredenheid even de vrije loop laten. Hij vertelde over het koude weer en ook hij geen voorstander was van natte wegen. Ik vertelde dat ook ik dit jaar een spatbordje aangeschaft had, want ik had een te vreselijke koud-nat-ervaring meegemaakt in oktober. Ik zwoer bij regenval nooit meer op weg te gaan zonder, hoe denigrerend sommige mensen dit ook vinden voor een echte racefiets !

Groot gelijk, vertelde de man. Hij had afgelopen drie jaar twee operaties ondergaan aan zijn prostaat en had daarna ook een spatbord aangeschaft. Geen hinder meer erna!
Een spatbordje is de beste investering deze tijd van het jaar, concludeerde hij!

Relaas van een weekend

2010-11-23T20:23:00.005+01:00

Op zaterdag staat er steevast een mountainbikerit op het programma, en dit in de "Sokko-enduroformule" (lees: start in Sleidinge richting toertocht, toertocht afwerken en terug naar huis). Steevast brengen Edith en ik onze "blokjes" mee zodat er tijdens de rit wat animo te beleven valt. Wij gaan niet voor de pracht en praal van de vele bossen: daarvoor kennen we deze al te goed. Onze endurotrein gaat meestal voor snelheid, in combinatie met "blokjes". Onze mederijders moeten wel volgen, willen ze in het veld en in de dreven de trein niet missen.

Afgelopen zaterdag 3 uur intervaltraining. Met andere woorden: ik ga geen hartslag meer of minder uit de weg om het mijn compagnons lastig te maken. Het mag best nog een beetje geestig blijven hé ;-)

"Op ca 10km van de denkbeeldige lijn -maar met de valse start zou de uitslag toch geannuleerd worden, wist ik- werd een languitgesponnen blokske van Fred mij fataal, ik moest de rol lossen", zo schreef Sokko (alias Peter H) in zijn verslag op ons clubforum. Ik las het met een smalende grijns op mijn gezicht. Helaas was het op zondag een pak minder!

Zondag = endurodag 2! Nu op de racefiets. Edith haar petekind en nichtje hadden een nachtje bij ons overnacht. Dat betekende dus vroeg de veren uit. Omstreeks 11 uur konden we onze fiets op met een rondje Vlaamse Ardennen in het achterhoofd, waarbij Tiegemberg, Kluisberg en Trieu beklommen moesten worden. Wat een ellende in de benen en ik sloeg Tiegem al over. Puur op kracht kon ik de Kluisberg en de Trieu over. Van souplesse geen sprake vandaag. Ik liet Edith rijden en gaspelde uiteindelijk toch 4,5 uur rond. Ik reed de Schelde af langs Gavere waar op dat eigenste moment de Superprestige bezig was: ik verlangde reeds naar mijn zetel waarbij ik deze veldrit in uitgesteld relais op de digicorder kon bekijken.

Of hoe het contrast in een weekend niet groter kon zijn!

Modder- of waterbad

2010-11-16T22:22:00.006+01:00

Cyclofanaten die de verschillende blogs wat volgen, hebben wellicht op Edith haar blog reeds gelezen dat het afgelopen weekend lekker "soppig" weer was in onze streek.

Dit mag je, in sommige gevallen, echt wel letterlijk nemen! Vorig weekend nog modderploeteren 100 per uur, nu water aan 200 per uur!

Ikzelf bleef recht: het deed me denken aan mijn avonturen in de Houffamarathon, waar ik rivieren doorkruiste op zoek naar het droge.

De meeste mountainbikers konden zich dus behelpen, anderen hadden het iets lastiger.

Hier een prachtexemplaar van de erevoorzitter van "Cycling & Moutainbikeclub Buddybikers Sleidinge".

Dit zijn plaatjes die nog jaaaaaren zullen meegaan! Prachtig! Wie er niet bij was...

Mijn Flandriengehalte

2010-11-11T21:38:00.005+01:00

Met het vallen van de bladeren, laten regendruppels ook meer van zich spreken. Alhoewel, in ons Belgenlandje is dit het ganse jaar wel het geval.

Maar nu de koude erbij komt, komt het Flandriengehalte van ons opnieuw naar boven. Daar heb ik wel een serieuze achterstand, want een echte Flandrien ben ik nu ook weer niet.

Eergisteren had ik in de namiddag vrij om te gaan trainen, waarbij ik 's avonds wel mijn gemiste uren op het werk mocht inhalen. Maar ik was al blij met de flexibiliteit binnen mijn functie. Op weg naar huis met de fiets, nog geen "druppel" aan de lucht. Thuis snel wat gegeten, maar klaar in tenue en bij het openmaken van de garagepoort: regen. Gauw had ik mijn andere kledij opnieuw aan en vertrok opnieuw naar het werk. Daar schrokken mijn collega's zich rot, want die vonden het echt wel een snelle training. Niets van...geen training!

Vandaag had ik als voorbereiding op het slechte weer, mijn voorzorgsmaatregelen genomen: onderhemd lange mouwen, trui lange mouwen en windvest lange mouwen...en jawel, al deze lagen zonder problemen over elkaar gekregen! 221 minuten (om precies te zijn) en een pak regen later, had ik er 110 kilometer in de Vlaamse Ardennen opzitten. Toch wel een beetje fier op mezelf, omdat ik in veel gevallen toch "nichterig" ben als het om extremere weersomstandigheden gaat.

Dit betekent wel dat de teller op de rollen nog steeds op 0 minuten en 0 kilometer staat. Morgen haal ik de schade van eergisteren in, met opnieuw een flexibel werkrooster.

Blijf ik een ganse winter op de racefiets zitten, hoor ik sommige mensen misschien denken? Toch niet! Gedurende de winter keer ik meermaals terug naar waar het begonnen is: op de mountainbike, al dan niet in de modder. Ik verkies liever wat minder modder, maar soms kan het niet anders. Zolang de tenues maar mooi gewassen kunnen worden...of wie denk je dat die witte Velteckerel is?

2010 in beeld

2010-11-03T21:43:00.006+01:00

Ik heb er eindelijk de tijd voor gevonden om een terugblik te maken van mijn cycloseizoen 2010, maar dan in beeld.
Alles verwoorden is makkelijker, want de massa foto's die er gemaakt geweest zijn...welke keuzes maak je??
Enfin: het werd een mix van wedstrijdbeelden, randanimatie en natuurbeelden van de tripjes in België, Nederland, Frankrijk, Spanje, Italië en Oostenrijk.

Dit overzicht vind je terug aan de rechterzijde van mijn blog, onder mijn Twitter Updates.
Veel kijkplezier!

Cadans en dans

2010-11-01T21:17:00.008+01:00

Afgelopen weekend een aantal uurtjes op de mountainbike, en op zondag en maandag (feestdag in België) de racefiets opgekropen.
Waar ik zaterdag nog flink wat intervalletjes trok in de bossen, ging ik zondag even focussen op mijn cadans. Ik had de indruk dat ik naar het einde van vorig seizoen mijn cadans wat uit het oog verloren had, gelukkig zonder hinder te ondervinden in de uitslagen.
Maar toch: ik heb eerder gelezen dat "The Boss" kracht in combinatie met cadans als zijn dodelijkste wapen beschouwde. Alhoewel ik toch wel iets meer heb voor de "Vandenbrouckes" en "Ullrichs" als wielrenners....sta ik toch wel open voor andere denkwijzes en op berekeningen gebaseerde benaderingen.

http://www.cyclinghalloffame.com/riders

Armstrong in actie, zonder helm. Toen mocht het nog...

Verzoeknummer

2010-10-25T11:37:00.005+02:00

Naar aanleiding van een aantal reacties op mijn vorige bericht, gisteren op Bikemotion de vraag gekregen om de verhouding aantal trainingsuren ten opzichte van één wedstrijduur na te gaan, maar dan van de start van mijn granfondoseizoen. Het seizoen is voor mij gestart met de SFC, begin mei.
Dus even een nieuwe calculatie gedaan van mijn trainingsuren gedurende het granfondoseizoen en tot de constatatie gekomen dat ik een pak meer trainingsuren deed tijdens het seizoen ten opzichte van één wedstrijduur.

Even recapituleren dus: 53 wedstrijduren (10 granfondo's) in dezelfde periode. Maar nu met ongeveer 284 uur in het smalle zadel. Aantal effectieve trainingsuren zijn dus 284-53 = 231. Of liever: ongeveer 4,5 uur training voor één wedstrijduur. Dit in vergelijking met de eerdere calculatie van 10 trainingsuren voor één wedstrijduur over de periode januari-augustus.
Dit zijn allemaal berekeningen bij benadering aangezien ik de eerste twee weken van september nog wel wat getraind had met het oog op La Vosgienne en La Picardie. Maar deze uren zijn zo verwaarloosbaar dat het geen grote verschuivingen zal geven in de berekeningen. Het zal eerder een aantal decimalen na de komma verschil geven.

Met andere woorden: tijdens de periode januari-april wordt een basis gelegd, waarbij de intensiteit duidelijk hoger is. Tijdens het seizoen kon ik dus meer de "kantjes" bijwerken.
Ik heb ondertussen een nieuwe file aangemaakt en zal cijfers jaar na jaar analyseren, om na te gaan wat de progressie is.
Want stel: ik rijd hetzelfde aantal granfondo's, en daarenboven dezelfde granfondo's in een snellere tijd waarbij ik meer train...dan stijgt opnieuw het aantal uren trainingsarbeid. En dan zijn we vertrokken voor een verdere calculatie: hoeveel % sneller ben ik geworden door hoeveel % meer te trainen, of omgekeerd!

Het wordt een spannend seizoen...

Verhoudingen

2010-10-22T21:41:00.002+02:00

Heb even mijn trainings- en wedstrijdfile bekeken en enkele simpele berekeningen gedaan.
Tot aan de Otztaler (eind augustus) zat ik ongeveer 580 uur op de fiets. Daarvan reed ik ongeveer 53 uur wedstrijd in 10 verschillende cyclo's.
Om een beeld te hebben van hoeveel uur ik trainde per uur wedstrijd, kom ik dus aan een goede 527 uur training voor 53 uur wedstrijd.

Simpel dus: voor 1 uur wedstrijd, trainde ik er ongeveer 10.
Voldoende trainingsarbeid? We zullen de berekening even opnieuw doen in 2011.

Schema's, cijfers en letters

2010-10-19T18:51:00.002+02:00

Na een periode van relatieve vrijheid in doen en laten, hunker ik echt wel opnieuw naar structuur. Het klinkt misschien raar, maar toch is het zo. Structuur brengt kalmte en rust, mentaal.
Als het om exelfiles, gegevens, cijfers, historiek, berekeningen,... gaat en het bijhouden ervan, weet ik dat ik meestal wel op de eerste rij sta. Daarom werd het zo stilaan tijd.
Straks opnieuw wat vooruitkijken naar wat 2011 brengt, en beginnen plannen: wanneer welke wedstrijd, wanneer stage voorzien om daar in een optimale conditie aan de start te komen. Met andere woorden: wanneer verlof voorzien!
Wie eerste komt, eerste maalt!
Ik ga in november-december 2010 mijn verlofplanning vastleggen voor 2011. Op die manier hoef ik me daar al geen zorgen meer om te maken en heb ik die o zo belangrijke rust.
Ik hou van schema's, cijfers en letters...ongeacht het om privé of professioneel gebruik gaat.

Review 2010

2010-10-04T21:19:00.003+02:00

Ook tijdens de winter staat de wereld niet stil: de Veltec website wordt wekelijks aangevuld met ervaringen, verhalen,... van het team.
Komend weekend is het aan mij: dan stel ik mijn "review 2010" voor.
http://www.veltec-granfondo.nl/

Daarnaast nog een pak verhalen van mijn belevenissen in deze herfst- en winterperiode op deze blog.
Blijf op de hoogte...

Klassementen

2010-09-27T21:53:00.003+02:00

De laatste hand heb ik gelegd aan mijn jaaroverzicht, maar in afwachting van de definitieve versie...nog één tussendoortje.
De scratch (voor leken: overall) positie telt voor een renner, of spreek ik voor mezelf?
Er zijn nog leeftijdscategorieën met zijn eigen klassement en prijs.Deze zijn ook wel fijn, maar voor mezelf van minder belang.

Daarnaast zijn er ook nog eens klassementen die een pak grote granfondo's bundelen. Zo heb je het Wereldbekerklassement (http://www.amatour.it/) waar ik op plaats 11 terug te vinden ben. Net zoals mijn "lucky number" en dito plaats in de Ötztaler.
Nog even wachten en dan is het Cyclo Beneluxklassement er (http://cyclobenelux.com/). De winnaar ken ik meer dan waarschijnlijk wel, maar benieuwd hoe ik het daar gedaan heb.

Niet dat ik me daar beter of slechter bij zal voelen, maar zo'n overzichtsklassementen zijn een leuke extra in de nadagen.

Terug in de tijd

2010-09-23T18:48:00.005+02:00

Het is niet omdat het cycloseizoen gedaan is, dat ik een luie krent wordt. Ook al doe ik een pak minder uren, ik blijf toch wel de noodzaak van het fietsen voelen. Mijn lichaam heeft toch een aantal uren op het smalle zadel nodig.

Maar dat betekent wel dat ik wat meer huishoudelijke tijd heb en neem. Ik neem ook de tijd om even terug te blikken op het afgelopen cycloseizoen.
Binnenkort vind je een relaas van mijn bevindingen, ervaringen, indrukken, goede en slechte momenten, euforie, verdriet, angst, pijn, ... Een beetje: het leven zoals het was: 2010, op de fiets.

Uitbollen

2010-09-12T14:02:00.003+02:00

Gisteren de laatste cyclo van dit seizoen gereden met La Ronde Picardië. Echt uitbollen kon je het niet noemen, met zijn 189 kilometer. Gemiddelde snelheid van om en bij de 38,5km/u.
Voorin wel meegedaan, maar niet echt de intentie om mee te spelen voor de prijzen. Ik heb me in het eerste peloton mooi laten uitbollen op de laatste slecht aangelegde kilometers met nog een aantal gevaarlijke bochten. Uiteindelijk in het peloton 17e geworden.
Later meer...

La Vosgienne: net niet

2010-09-10T15:50:00.002+02:00

Laat we even een week terug in de tijd gaan: wie dacht dat ik na mijn onverwacht goede prestatie in de Öztaler Radmarathon de beentjes in de lucht ging leggen en achterover ging liggen om van de herfst te genieten, heeft het mis. Ik heb een heel jaar getraind en heb deze trainingen blijkbaar goed omgezet op het juiste moment (the right place at the right time you know!). Maar sowieso wil ik de goede vorm verzilveren, indien de omstandigheden dit toelaten. Vorig jaar deed ik La Charly Gaul, maar dit jaar kreeg ik een interessanter aanbod voor ogen: La Vosgienne. Eén keer om de twee jaar een afspraak voor het lokale AC Thann om hun cyclo te organiseren en ook proberen te winnen met Edouard Lauber.
Aan de start verdacht veel goede renners, naast bovengenoemde. Michel Snel (medeverzorger van dienst) waarschuwde me ook voor Laurent Spiesser (cyclocross-topper) en ik zag ook Arnaud Croisier en Belgisch Kampioen XC MTB Kris Van Hoovels.
Ik dekte me nog snel even in en riep naar onze coördinator Jan Winters: top 10 zal vandaag mooi zijn zeker!?
Rustige start de eerste kilometer, tot de Hunsrück aanving: de “locals” hadden er zin in en het tempo ging al snel met horten en stoten de lucht in. Velen hadden het lastig met deze aanvangsfase en zodoende kwamen we boven op de Hunsrück met een kopgroep van slechts 10 renners boven. Amai, dacht ik. Als dit het relaas van de verdere cyclo wordt, dan zal het vuurwerk geven.
Richting Alsace daalde het tempo en kwamen een vijftal renners terug, maar we wisten dat deze op de klim ook weer vogels voor de kat leken. Inderdaad: op de Alsace hing ik wel aan de elastiek, maar waren de meeste al gelost. Ik wist dat ik vooraan moest blijven voor een goed verder verloop van deze wedstrijd. Na de Alsace nog een kopgroep van 5 met Lauber, Spiesser, Hornetz, Van Hoovels en mezelf.
Lauber en Spiesser demarreerden om beurt op de Bramont, zonder veel veranderingen in de kopgroep.
Tot de voet van de Col Amic bleven we samen, maar bij de eerste versnelling van Lauber, losten Van Hoovels en ik. Enkele kilometers later loste Van Hoovels ook bij mij en lag de weg open naar een vierde plaats. Ik zat stiekem te hopen dat Spiesser de man met de hamer zou tegenkomen, want aan Lauber en Hornetz was niks te doen vandaag. Dat had ik al door.
Uiteindelijk nog een klein tijdritje gereden de laatste 8 vlakke kilometers, maar geen voorganger meer gezien. Het bleef dus bij een net niet, maar de podiummannen waren wel degelijk beter die dag. Als troost sleepte ik wel een 2e plaats in mijn leeftijdscategorie in de wacht.

Enkele leuke krantenknipsels mbt deze cyclo:
Presse La Alsace: http://www.lalsace.fr/fr/sports/article/3729956/Lauber-avec-Hornetz.htmlPresse DNA: http://www.dna.fr/fr/cyclisme/info/3732447-17e-Vosgienne-a-Thann-Lauber-heros-du-jour

Aanvulling foto's La Vosgienne

2010-09-09T11:09:00.001+02:00

Hierbij de link naar wat foto's van La Vosgienne, aangevuld met wedstrijdfoto's.
Met dank aan Eduoard Lauber, die deze via de organisatie verkregen heeft.
http://picasaweb.google.com/frederic.coopman08/LaVosgienne2010#

Een laatste keer

2010-09-06T21:59:00.003+02:00

Vrijdag zak ik een laatste keer af naar een cyclo in 2010, een laatste keer een weekend weg van huis, een laatste keer uren in de wagen, een laatste keer de voorbereiding op een wedstrijd.

De ronde van Picardië: stelt eigenalijk niet veel voor que parcours. 187 kilometer vlak met misschien één klimmetje waar je over bent zonder het te beseffen.

Het wordt cyclo nummer 10: een pak als je niet week in week uit in Italië rijdt. Maar wel een echte zoektocht, een ontdekkingstocht.

Eén van de eerstkomende dagen schrijf ik mijn verhaal van La Vosgienne op de website van Veltec Team Granfondo: www.veltec-granfondo.nl

4e scratch en 2e in mijn categorie: een bevestiging van een regelmatig 2010.

Maar eerst zaterdag nog. Dan pas komt een echte terugblik.

Wat in het post Ötztalertijdperk?

2010-09-04T10:00:00.001+02:00

Onlangs heb ik mijn kalender bijgesteld: geen Charly Gaul zoals in 2009, maar wel de meer uitdagender La Vosgienne.
In de Vogezen vind ik toch wel meer mijn gading, en het parcours spreekt mij momenteel meer aan dan de snelle en weinig selectieve Luxemburgse cyclo.

Om 2010 af te sluiten nog even de Ronde van Picardië meepikken: een wedstrijd die ik door een sleutelbeenbreuk 2 jaar geleden niet kon fietsen. En nu wil ik deze toch wel even gereden hebben.
Eind september werd in Harelbeke voor de eerste maal de Telenet Chrono georganiseerd. Deze cyclo is helaas in extremis verschoven naar 2011. Dan stop ik maar iets vroeger, met in principe 10 cyclo's in 2010 op mijn palmares.

Ötztaler lang

2010-09-02T22:53:00.003+02:00

Het zit er weer op...de Champions Leaguefinale onder de cyclo's: een persoonlijke beleving om in te kaderen, jaar na jaar. Een echte aanrader dus.
Mijn persoonlijk verhaal vind je, samen met vele andere cyclobelevingen terug op www.veltec-granfondo.nl

Ötztaler kort

2010-08-29T16:48:00.002+02:00

Even een korte update: Edith wint opnieuw met grote overmacht in een nieuw parcoursrecord.
Ikzelf werd onverwacht 11e.
Op de Kühtai mee met de kopgroep, dus niet wachten op Edith. Ik ging voor mezelf en ging lekker, net als de afgelopen week.
Onverwacht omdat ik er van uitging dat de 238km lange cyclo misschien op dit moment net iets te hoog gegrepen zou zijn, maar is anders gelopen dus.

Na mijn 5e plaats in La Magnifique, toch een bewijs dat mijn trainingen iets meer op deze Ötztaler gericht waren.
Later meer over het wedstrijdverloop. Berichten zijn ook al terug te vinden op www.veltec-granfondo.nl

O-Day

2010-08-28T19:42:00.004+02:00

Minder dan 12 uur scheiden ons nog tot de start van de Ötztaler Radmarathon. De afgelopen dagen goot het oude wijven en kwam onze rustdag ideaal op vrijdag. Vandaag heb ik amper 40 minuten de spieren wat ingewerkt, want de dreigende druppels wou ik zo veel mogelijk vermijden.

Ondanks berichten her en der dat de Ötztaler de alternatieve route zou kiezen of zelfs niet door zou gaan (geen enkel officieel bericht teruggevonden), ziet het er voor zondag niet ZO slecht uit. Zeker niet als we de vergelijking met afgelopen dagen maken!

Vriestemperaturen boven op de Kühtai (2020 meter) bij onze verwachte doorkomst. Daar heb ik nog minder goede herinneringen aan uit 2009...brrr.
Maar eens de Brenner en de Jaufen achter ons liggen, kunnen we beginnen aftellen. Na 180 kilometer beginnen aan de beklimming van de Timmelsjoch (2509 meter). Precies 1759 hoogtemeters resten ons dan nog van de aankomst in Sölden.
Benieuwd hoe de benen morgen voelen? Ik ook....!

Foto's La Magnifique

2010-08-27T11:31:00.013+02:00

Ondanks het feit dat we op twee dagen van de Ötztalerradmarathon staan, nog een kort berichtje over La Magnifique:Met dank aan Cyclobenelux, enkele mooie foto's gevonden.

Boven: kopgroep op Le Maka
Onder: Bart Bury en Frederic Coopman

Verslag La Magnifique

2010-08-24T09:18:00.000+02:00

Een verslag van de cyclo van zaterdag 21 augustus in Bouillon, vind je terug op de website van Veltec Team Granfondo op http://www.veltec-granfondo.nl/

Vorm

2010-08-10T19:57:00.002+02:00

De najaarscyclokalender begint bij mij stilaan vaste vormen aan te nemen: een aantal dingen staan al vast, sommige twijfelgevallen.

Eén ding, of eigenlijk twee, is zeker: mijn start in La Magnifique op zaterdag 21/08 en een goede week later de Ötztalerradmarathon. Naar mijn inziens, en ik ben wellicht niet de enige, is de Ötzi één van Europa's zwaarste eendagscyclo's met zijn 238km en 5500hm. Grof geschat minstens 82km bergop over 4 cols, maar daarnaast nog wat van die "onofficiële" hoogtemeters.
www.oetztaler-radmarathon.com

Na augustus is mijn planning wat afhankelijk van de "grinta", maar sowieso ben ik reeds ingeschreven voor de Ronde van Picardië op 11 september (Ouch!): zo vlak als een biljart en een echte waaierkoers, en eigenlijk één die ik gewoon eens wilde rijden. Maar twee jaar geleden gooide een gebroken sleutelbeen roet in het eten.
Niet te vroeg plannen maken, want deze kunnen steeds gedwarsboomd worden.

As Usual

2010-08-07T21:52:00.004+02:00

Vandaag met een zevental Veltec'ers (zowel GF1 als GF2) aan de start van de toertocht Sean Kelly op de Baraque Fraiture: een jaarlijkse afspraak in de aanloop naar de Ötztaler of Criquelion.
Het eerste uur had meer weg van "La Route Dégradée", as usual. Maar vanaf de eerste klimmen, was dit snel vergeten. Ik had me ook degelijk vergist van seizoen, want was vertrokken met een onderhemd lange mouwen en een shirt lange mouwen. En een windstopper daarbovenop mocht natuurlijk niet ontbreken!
Blijkbaar verkeerde info gevolgd, gehoord, gezien uit Vlaanderen. Maar Wallonië is nu éénmaal het tegenovergestelde. Vandaag toch: warm...
Ik merkte op dat mijn supercompensatie uit de Alpen toch niet zo supercompensatie was, of was Bas gewoon sterk? Ik kon makkelijk de grote plaat ronddraaien, maar Bas reed (as usual) zo makkelijk. Eens de eerste honderd kilometer voorbij, en het extra lusje Stockeu, begon ik mijn stilaan echt in mijn sas te voelen.
Ik had er wel zin en en toen er een Landbouwkredietrenner, alias Sven Nys, voorbijkwam, pikte ik gretig aan. Ik reed bergop mee en liet Sven achter mij....maar Sven was mijns inziens simpele D1-D2 (of Z1-Z2, zoals je wil) training aan het afwerken.
Maar wel leuk: één van mijn idolen, niet toevallig ook een mountainbiker. Het is alsof al mijn idolen, uitgezonderd van God-VDB, uit het mountainbikemilieu komen, maar het ook op de weg goed doen: Cadel Evans en Sven Nys.
Training afgewerkt zoals het hoort en zondag gewoon "doorhalen"!

Enkele lessen

2010-08-05T13:40:00.004+02:00

Een mens leert bij tijd en stond wat bij. Zo heb ik tijdens de vakantie in de Alpen opnieuw een aantal zaken geleerd:

1. Ik heb er leren rusten, of was het een slaaptekort inhalen van de afgelopen periode? Een gemiddelde van 11 uur per nacht zal een nauwkeurige schatting zijn;

2. Een intervaltraining op de Glandon-Croix de Fer is niet de meest ideale plaats, of wordt je daar sterker van?;

3. 7 keer op 7 dagen het skioord van Vaujany (of beter de klim) gereden, al dan niet op tempo: je kan een klim toch wel wat te veel gezien hebben;

4. Franse baguettes zijn en blijven de beste

Pic Blanc

2010-08-02T10:49:00.008+02:00

In plaats van thuis wortel te schieten en me te ergeren aan het bouwverlof (want dan krijg je toch geen zaken geregeld voor de afwerking van je huis; met alle respect voor werknemers in kwestie...want ook zij verdienen hun vakantie), keken Edith en ik op het laatste moment naar een vrij appartement ergens in de Provence, Alpen, Vogezen, Dolomieten,...zolang het niet thuis was.
Uiteindelijk werd het mijn favoriete bestemming: Vaujany, of beter: de Franse Alpen. Anderhalve maand geleden al onze uitvalsbasis voor een stage, alleen zaten we nu nog hoger gestationeerd in het skidorp.
Ideaal!: elke dag ter afsluiting 5,6km klimmen tegen 10%, want daar wordt je sterk van. Onze trainer had het trainingsschema flink aangepast, maar een probleem was dit allerminst!

Er was ruimte voorzien om het een dagje minder aan te doen en net toen wilden we met de skiliften richting "Pic Blanc" op 3345 meter gaan. Helaas, de weersvooruitzichten gingen die dag de verkeerde kant op. Geen "Pic Blanc", maar een training van twee uur in de regen (overigens de enige) en boodschappen doen dan maar.
Zeven dagen op rij genoten van de trainingen in de bergen en tot de vaststelling gekomen dat ik op dag zeven ook nog goed kan zijn.
Alhoewel: ik houd tussendoor wel van een mentale en fysieke rustdag.
Geen "Pic Blanc" dus, maar enkel een illusie: de echte "Pic Blanc" zal voor een volgende keer zijn: zo snel vergaan deze Franse Alpen niet.

Rien

2010-07-27T10:29:00.004+02:00

Zaterdag op training langs het kanaal richting Deinze wat ingereden om dan richting Vlaamse Ardennen te gaan. Op een gegeven moment kwam er, zoals gewoonlijk, iemand in het wiel zitten.
Ik bleef tempo rijden en die man nam over, wat ik op training niet graag heb. Daarmee bedoel ik: op training zit ik niet graag in het wiel en rijd ik nog liever in de wind, want het is per slot van rekening een training.
Ik reed dus naast die man in de wind en nam opnieuw de kop over, maar met een strakker tempo. Waarop de man mijn kwam vragen: "riede gie koersn toch?". Neen, vertelde ik. Waarop de man zei: "geweune een beeken rien tons?". Inderdaad, gewoon een beetje rijden, waarop ik het tempo opdreef naar de poort van de Vlaamse Ardennen.
Liegen over mijn koersachtergrond heb ik niet gedaan, want cyclo's zijn (voorlopig) geen wedstrijden (of dit lees je tenminste in de wedstrijdreglementen).

Best wel grappig, dit voorval, omdat veel mensen in België er standaard van uitgaan dat je (criteriums) koerst wanneer je een iet of wat degelijk tempo fietst.

Enkel kalmte kan ons redden

2010-07-23T22:42:00.002+02:00

De afgelopen weken waren vrij zwaar, hectisch en druk. Ondanks het feit dat de klant waarvoor ik werk drie weken collectief gesloten is, bleef ik gewoon doorwerken en overuren draaien.
De vermoeidheid bleef zich op deze manier in mijn lichaam opstapelen en echt doortrainen lukte echt niet meer.
Na één weekje relatief rustig doorwerken met gesloten deuren, voldoende slaap,...kon ik de draad opnieuw opnemen met de trainingen uit te voeren zoals het hoort. Me druk maken hielp dus niet echt. En jawel, de afgelopen dagen waren de benen opnieuw stukken beter.
Nu kunnen we opnieuw de laatste scherpe kantjes aftrainen richting Ötztaler.

Les Pics Mosans

2010-07-22T07:59:00.002+02:00

Gisteren een smalle 130km gereden op een tocht georganiseerd door Speedy Club Namur. Startend in Godinne richting Givet om later via Beauraing nog wat rond te toeren in de Namense condroz.
In eerste instantie met het idee geopperd om de 170km te rijden, maar al gauw gevoeld dat mijn lichaam nog steeds niet hersteld is van een gebrek aan slaap, training en te veel overuren in de post-Dolomietenperiode.

Misschien kan ik volgende week wat meer rusten, want dan laat ik het werk een beetje achter me.

Hooi

2010-07-17T20:59:00.002+02:00

Een weekje niksen na de Dolomietenweek...Heerlijk en ook niet. Nu ben ik opnieuw in de startblokken geschoten. De eerste training viel al in het water door de werkdruk, maar de eerste intervaltraining afgelopen dinsdag ging verbazend vlotjes (79km in iets meer dan 2 uurtjes). De lange duurtraining woensdagavond viel letterlijk in het water, maar dankzij een flexibel ingebouwd werkrooster maakte ik dat op donderdag goed.
Gisteren en vandaag lekker in de polders gefietst en morgen richting Houffalize om er echt weer aan te beginnen. We nemen het mountainbikemekka voor één dag over met de BMC Pro Machine.
Nog een zevental weken en dan begint opnieuw een aantal weken van gereis en competitiviteit. Maar ik heb toch wel een pak cyclo's die elkaar opvolgen eind augustus , begin september. Neem ik te veel hooi op mijn vork? Of zal ik het met mijn huidige vormpeil en een nieuwe vormpiek, makkelijker verteren? Dit zal de toekomst uitwijzen, met of zonder schrappen in het wedstrijdprogramma.
Ik heb alvast een nieuwe aankoop gedaan: een nieuw stel op maat gemeten compressiesokken! Met dank aan Herzog...!

In beweging

2010-07-15T18:56:00.003+02:00

Naast de rechtstreekse uitzending van de Maratona dles Dolomites op RAI3 de dag zelf, de foto's die genomen zijn, zijn er ook door de organisatie bewegende beelden genomen op verschillende punten van alle renners.
Hierbij een shortcut naar mijn beelden:
http://bit.ly/bM8zgp